Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Από την άκρη των ακριώ... Πρώτα ο Άνθρωπος!

Εδώ και λίγο καιρό ως δημότης Χανίων συμμετέχω σε μια πρωτόγνωρη, τουλάχιστον για το δήμο μας, διεργασία αφύπνισης μιας κρίσιμης μάζας δημοτών. Ως επιστέγασμα της ενασχόλησής μας με τα κοινά, όχι με τον τρόπο του καθοδηγητή αλλά με τον τρόπο του ενεργού πολίτη, η συγκρότηση αυτής της κίνησης σηματοδοτεί την απόφασή μας να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας. Απορρίπτουμε τη λογική της ανάθεσης. Δεν αναζητούμε σωτήρες. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Αναγνωρίζουμε τις αστείρευτες δυνάμεις του λαού ο οποίος αποκτά συνείδηση του ιστορικού του χρέους και μπαίνει στο προσκήνιο της ιστορίας. Εγκαταλείποντας το παθητικό ρόλο του τηλεθεατή, του ακόλουθου επίδοξων σωτήρων, του επαίτη των αναφαίρετων δικαιώματων του.

Η κίνηση αυτή έχει ήδη συσπειρώσει ένα ικανό αριθμό προσώπων που έχουν αποδείξει έμπρακτα, η καθεμία και ο καθένας με τον τρόπο του, ότι έχουν τη θέληση και τη γνώση να αναδεικνύουν τα καίρια προβλήματα της γειτονιάς, της πόλης, της χώρας. Να συγκροτούν νικηφόρους θύλακες αντίστασης ενάντια στη χρηματοπιστωτική απληστία, στην κρατική αναλγησία, στη μνημονιακή βαρβαρότητα,  στον ανθρωποφάγο φασισμό. Να εντοπίζουν ρωγμές στην ψυχοφθόρο παθητικότητα, αιτία της δημόσιας απουσίας των πολλών. Να διαμορφώνουν οάσεις δημιουργικής κοινωνικής παρουσίας. Ώστε να εκφράζεται οργανωμένα και αποτελεσματικά ή έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να προσφέρει ανιδιοτελώς στο συνάνθρωπο.

Έχοντας υπερβεί τα τείχη της ατομικότητας, εμείς, τα μέλη της κίνησης, βιώνουμε την καθημερινότητά μας ως πρόγευση μια άλλης κοινωνικής πραγματικότητας, απαλλαγμένης από τις ψευδαισθήσεις της εγωτικής κατοχύρωσης. Γνωρίζουμε στην πράξη ότι τότε μόνο ο άνθρωπος ευτυχεί όταν μοιράζεται τη ζωή του με τους συναθρώπους του. Όταν το υστέρημά του γίνεται προσφορά στον χειμαζόμενο συνάνθρωπό του. Όταν η κρίση και ο φόβος για το αύριο, περνώντας μέσα από την προσφορά και το μοίρασμα με τον άλλο, γίνονται ελπίδα φωτεινής αλλαγής και, τελικά, γλέντι και τραγούδι:




Από την άκρη των ακριώ 

ώστε να πας στην άκρη

στέκουνε τάβλες αργυρές, 

στρωμνιά μαλαματένια, 

ποτήρια με τις ερωθιές 



Ποτήρια με τις ερωθιές 

κι απού τα δει πλανάτε

και πέρασεν ο βασιλιάς 

κι είδε τα και πλανέθη

Χριστέ, μην ήμουν βασιλιάς


Χριστέ, μην ήμουν βασιλιάς, 

Χριστέ μην ήμουν ρήγας

να πέζευγα να χόρευγα

με νιές και μαυρομάτες...


Τι είναι, άραγε, αυτό που κάνει τον εξουσιαστή, το βασιλιά του Ριζίτικου, να θέλει να αποποιηθεί τον τίτλο του; Να κατέβει από το ύψος του αξιώματός του για να ενωθεί με το λαό που γλεντά, χορεύει και τραγουδά; Πώς είναι δυνατόν σε μέρες δύσκολες να ξαναβρεί ο λαός μας την αρχοντική του παράδοση; Αυτή που κάνει τους δυνατούς να θέλουν να παραιτηθούν της δύναμής τους, να γίνουν ένα μαζί του; Να ξαναβρεί την αγάπη για τη λεφτεριά και την περιφρόνηση προς το θάνατο που κατάφεραν να συνεγείρουν την Ευρωπαϊκή Νεότητα και Διανόηση το 1821 και να δημιουργήσουν το Φιλελληνικό Κίνημα που έδωσε ακόμη και το αίμα του για την Ελληνική Υπόθεση; Επιζητούμε τρόπους να σταθεί ξανά ο λαός μας στα πόδια του. Να αγωνιστεί ενάντια στη Νέα Ιερά Συμμαχία. Να συνεγείρει τους απανταχού Αγωνιζόμενους Ανθρώπους σε ένα Νέο Φιλελληνισμό. Ικανό να αλλάξει τους διεθνείς συσχετισμούς και να στηρίζει το λαό μας στον αγώνα του. Για να μπορέσει ο Έλληνας κι αυτή τη φορά να νικήσει. Να δείξει και πάλι στους "βασιλιάδες" το δρόμο και για τη δική τους λύτρωση από τα δεσμά της απληστίας η οποία καθοδηγεί τη δολοφονική τους συμπεριφορά.

Έτοιμες συνταγές για την ανάκτηση της Ελληνικής Ταυτότητας που θα μας επανασυνδέσει με την μακραίωνη αγωνιστική παράδοση του Ελληνισμού δεν υπάρχουν. Καθεμία και καθένας μας καλείται να βρει το δικό του δρόμο για προσωπκή ανάταση και όλοι μαζί να βρούμε το συλλογικό δρόμο για την Ανάσταση του λαού μας, της πατρίδας μας, της Ανθρωπότητας! Καταλυτικό ρόλο σε αυτή την αναζήτηση παίζει αναμφίβολα η υπεύθυνη στάση μας απέναντι σε δύο από τις κορυφαίες κατακτήσεις που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές: Της (λειψής αλλά πολύτιμης) ελευθερίας και της (αντιπροσωπευτικής μεν αλλά επαρκούς για μια απόπειρα ανατροπής) πολιτικής δημοκρατίας. Μια ελευθερίας που, όπως μας λέει κι ο Ποιητής, είναι βγαλμένη από ιερά οστά των προγόνων μας. Ποτισμένης  με το αίμα όσων αντέταξαν τα στήθη τους στον σκοταδισμό των Οθωμανών και, πιο πρόσφατα, στο φασισμό του Άξονα. Μιας πολιτικής δημοκρατίας που δεν μας χαρίστηκε από κανέναν ισχυρό. Αναθρεμένης από την νεανική ορμή όσων βασανίστηκαν στα μεσαιωνικής έμπνευσης κολαστήρια του μετεμφυλιακού και, πιο πρόσφατου, χουντικού καθεστώτος που επέβαλε στο λαό μας ο διεθνής ιμπεριαλισμός για να υπονομεύσει τη δημοκρατική πορεία Ελλάδας και Κύπρου και να τις καταστήσει προκεχωρημένα φυλάκια των γεωπολιτικών του επιδιώξεων. Κρατώντας ακόμη φυλακισμένους στα γεωπολιτικά δεσμά του τους Ιστορικούς Λαούς της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, του Καυκάσου και του Εύξεινου Πόντου. Αυτή η ελευθερία και η πολιτική δημοκρατία που μας κληροδότησαν οι παλαιότεροι δεν επιτρέπεται να λοιδορούνται και να απαξιώνονται. Η αποχή από τα κοινά είναι ύβρις απέναντι σε εκείνους που αγωνίστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να εκλέγουμε και να εκλεγόμαστε. Όσοι κηρύττουν την αποχή, όσοι απαξιώνουν κάθε απόπειρα πολιτικής δράσης και τη συγκρότηση Ελεύθερων Ψηφοδελτίων με το γνωστό "οι εκλογές δεν μπορούν να δώσουν λύση" διαπράτουν σοβαρό σφάλμα. Άθελά τους ενισχύουν το Μαύρο Μέτωπο του φασιστικού ιμπεριαλισμού των χρηματαγορών το οποίο επιδιώκει την όξυνση για να φέρει τον αλληλοσπαραγμό. Η εύρεση πολιτικού διεξόδου είναι πρωταρχικό καθήκον κάθε σκεπτόμενου Πολίτη - Πατριώτη.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι το Μαύρο Μέτωπο προχωρεί ακάθεκτο ακυρώνοντας τις κατακτήσεις των αγωνιστών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Είναι αλήθεια ότι ο λαός μας παραμένει εκπληκτικά απαθής. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιλέγουν τη φυγή. Οι αυτοκτονίες καθημερινά αυξάνονται. Η κατάθλιψη αποκτά χαρακτηριστικά επιδημίας. Κι όμως... Λύση μπορεί να βρεθεί! Αν οι λίγοι που έχουν την πρόγευση μιας άλλης κοινωνίας υιοθετήσουν μια ρεαλιστική στάση απέναντι στην Ελευθερία και στη Δημοκρατία που έχουν απομείνει. Αν αυτοί οι λίγοι αποφασίσουν να δώσουν την ευκαιρία επιλογής μιας άλλης πολιτικής στους πολλούς. Αν υπερβούν το δισταγμό κάθε καλοπιστού πολίτη προς την πολιτική και πουν με θάρρος: Εμείς είμαστε εδώ! Δεν είμαστε σαν τους άλλους. Δεν θέλουμε τη ψήφο σας για να σας σώσουμε. Ζητούμε την ενεργό συμμετοχή σας για να πορεύτουμε όλοι μαζί προς την Αλήθεια και ξεκάθαρο στόχο: Πρώτα ο Άνθρωπος!

Αυτό το τολμηρό βήμα το έκανε με ομόφωνη συλλογική της απόφαση η Πρωτοβουλία Πολιτών. Μέσα από πρωτόγνωρες ανοικτές διαδικασίες, η "ορχήστρα" των ενεργών πολιτών επέλεξε τον επικεφαλής της. Έναν "άγνωστο" στους μηχανισμούς. Άνθρωπο που ξέρει να αγωνίζεται. Όλοι θα μπορούσαμε να αναλάβουμε το ρόλο του μαέστρου σε αυτή την ορχήστρα. Γι' αυτό και θα είναι εύκολη η συνέχεια αν ο μαέστρος μας αποφασίσει να δώσει τη σκυτάλη στον επόμενο. Όμως αυτό δεν μας αρκεί. Επιζητούμε σε αυτή την ορχήστρα να βρει τη θέση του ο κάθε Χανιώτης. Κι αν χρειαστεί να μπορεί κι εκείνος με αυτοπεποίθηση και φρόνηση να τη διευθύνει!

Σε αυτές τις εκλογές δεν ζητούμε τη ψήφο των συνδημοτών μας. Αυτό είναι το ευκολότερο. Ζητούμε τη ενεργό παρουσία τους στην πορεία μας που ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια αθόρυβα και συστηματικά στα λαϊκά κινήματα. Πέρασε από τις λαϊκές συνέλευσεις στις γειτονιές και τις κοινότητες του Δήμου μας. Και την επαύριο των δημοτικών εκλογών, είναι βέβαιο, θα θεμελιώσει μια άλλη Δημοτική Διακυβέρνηση ως πρώτο βήμα για μια Αληθινή Ελλάδα σε μια Αληθινή Ευρώπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: