Να κάνουμε την Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας την Ένωση ΟΛΩΝ των Πληροφορικών

Αναδημοσίευση ηλεκτρονικού μηνύματος που στάλθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου στη λίστα μελών της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Γνωρίζεται καλά την γνώμη μου περί του ζητήματος που κατά καιρούς μας έχει απασχολήσει και αφορά τη μαζικότητα της ΕΠΕ. Πάντοτε διατύπωνα με έμφαση την άποψη που έδινε σημασία στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα καθώς τα 8 προηγούμενα χρόνια η δουλειά που κυρίως κάναμε μέσα στην ΕΠΕ ήταν η διαμόρφωση προτάσεων και το ξεκαθάρισμα πραγμάτων όπως το ποια είναι τα τμήματα Πληροφορικής, πώς πρέπει να δράσουμε για την προαγωγή της επιστήμης μας και τη διασφάλιση των προϋποθέσεων αναγνώρισης του κοινωνικού ρόλου των πληροφορικών στην εργασία, την έρευνα και την παραγωγή, στη λήψη πολιτικών αποφάσεων κ.λ.π.

Η πρώτη αυτή φάση στη ζωή της ΕΠΕ φαίνεται να τερματίζεται. Όλο και περισσότερο ανατρέχουμε σε υπαρκτές προτάσεις μας για να δράσουμε στο παρόν. Αυτό είναι μια σαφής ένδειξη ότι ο κύριος όγκος εργασίας σε επίπεδο βασικών στόχων και προτάσεων έχει γίνει. Όλο και περισσόρερο διαπιστώνουμε ότι, πλέον, ο ανασχετικός παράγοντας στην υλοποίηση των προτάσεών μας δεν είναι η ποιότητα των κειμένων μας αλλά το πλήθος των μελών μας. Το βλέπουμε στο ζήτημα του ΕΘΕΠΕ, στα ζητήματα της δευτεροβάθμιας (αναθέσεις, προσλήψεις, μετατάξεις...) και, το κυριότερο, στο ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων.

Συνοψίζοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, θα έλεγα ότι η ΕΠΕ είναι περισσότερο από έτοιμη να εξέλθει του οίκου της, να βγει από την ενδοσκόπηση για το τι είμαστε και το τι επιδιώκουμε και να ανοιχτεί στην κοινωνία. Έχουμε ξεκαθαρίσει την άποψη μας για την Πληροφορική και τους Πληροφορικούς και αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι μια "φυγή προς τα εμπρός". Σημειολογικά, η δυναμική που έχει αναπτυχθεί εκφράζεται με τον τρόπο που επικοινωνούμε ηλεκτρονικά. Υπάρχει μια συσσωρευμένη ενέργεια και νομίζω ότι ήρθε η ώρα αυτή η ενέργεια να εκτονωθεί δημιουργικά.

Για να μη κουράζω άλλο με αναλύσεις, επιτρέψτε να διατυπώσω με μία λέξη τον στόχο που πρέπει όλοι να βάλουμε από σήμερα: ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ. Ήρθε η ώρα των μαζικών εγγραφών ώστε να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις για:

1. Αξιόπιστη αντιπροσώπευση του κλάδου σε συλλογικές διαπραγματεύσεις
2. Λειτουργία της ΕΠΕ ως de facto επιμελητηριακού φορέα των Πληροφορικών μετά και το άνοιγμα που ξεκινήσαμε και θα ολοκληρωθεί στην επόμενη γενική συνέλευση.

Όλοι γνωρίζουμε τους κύριους λόγους της περιορισμένης συμμετοχής των Πληροφορικών στην ΕΠΕ:

1. Έλλειψη πληροφόρησης για την ύπαρξή της
2. Υψηλό τίμημα εγγραφής και ετήσιας εισφοράς.

Οφείλουμε να δούμε τα δύο αυτά προβλήματα και να τα λύσουμε το ταχύτερο δυνατόν βάζοντας ως μετρήσιμο στόχο να ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές που θα γίνουν εντός των επομένων μηνών τουλάχιστον 5000 μέλη. Η προτάσεις που διατυπώνω σε μια προσπάθεια επίλυσης του ελλείματος πληροφόρησης και διασφάλισης της οικονομικής τακτοποίησης των μελών είναι οι εξής:

1. Αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων του διαδικτύου και των ΜΜΕ για να φτάσει και στον τελευταίο Πληροφορικό η πληροφορία για την ύπαρξη της ΕΠΕ.
2. Να κατατεθεί πρόταση προς το ΔΣ για να λάβει άμεσα απόφαση η οποία θα επικυρωθεί στην επόμενη γενική συνέλευση για διαγραφή όλων των χρεών μελών, μηδενισμό της εισφοράς εγγραφής και μείωση της ετήσιας εισφοράς στα 10 ευρώ.
3. Να κατατεθεί πρόταση προς το ΔΣ για να λάβει άμεσα απόφαση με την οποία θα καλεί σε κατάθεση αιτήσεως εγγραφής αποφοίτων όλων των τμημάτων που περιλαμβάνονται στην εισήγησή του προς τη ΓΣ για τη διεύρυνση της ΕΠΕ, ώστε αμέσως μετά την απόφαση της ΓΣ να επιταχυνθούν οι διαδικασίες εγγραφής και να εξασφαλιστεί ότι όλα τα νέα μέλη θα ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές.

Για τα 2 και 3 ανωτέρω προτίθεμαι να ετοιμάσω σχετικό κείμενο-εισήγηση προς το ΔΣ και θα παρακαλούσα όσους συμφωνούν να απαντήσουν σε αυτό το μήνυμα (nektar@ced.tuc.gr) δηλώνοντας τα στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, email).

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΠΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ

Νεκτάριος Μουμουτζής

Το μέλλον του χρήματος στην Πληροφορική Εποχή

Με αυστηρή γλώσσα για τους τραπεζίτες μίλησε ο εκκολαπτόμενος πρωθυπουργός από τους βήματος της ΔΕΘ, όπως μας πληροφορεί σχετικό άρθρο. Αλήθεια έχει σκεφτεί ή έχει απασχολήσει τους συνεργάτες του το γεγονός της αδυναμίας των ροών του χρήματος να ρυθμίσουν την οικονομία στη σύγχρονη εποχή;

Η Εποχή της Πληροφορικής που ανατέλει δεν απαιτεί μόνο νέες υλικές υποδομές, όπως νομίζουν οι θιασώτες της, αλλά και ένα Νέο Τύπο Ανθρώπου που μπορεί να καταλάβει ότι η πρωτοκαθεδρία του χρήματος ως μέσου ρύθμισης των οικονομικών σχέσεων δίνει σιγά σιγά τη θέση της σε άλλους φορείς πληροφορίας. Το χρήμα "αποϋλοποιείται" και γίνεται ηλεκτρονικό, ψηφιακό. Το δεδομένο, που φαίνεται να μην έχουν υπόψη τους οι συμπαθείς τραπεζίτες και οι άλλοι "αρχιερείς του χρήματος" είναι ότι η μετάβαση στην ηλεκτρονική μορφή δεν αρκεί για να μπεις στην Πληροφορική Εποχή. Όπως ο υπολογιστής δεν είναι μια ηλεκτρονική γραφομηχανή, έτσι και το ηλεκτρονικό χρήμα δεν μπορεί να είναι μια απλή αναπαράσταση του υλικού χρήματος (χάρτινου, χρυσού ή άλλης υλικής μορφής).

Η Πληροφορική Εποχή δεν μπορεί να βασίζεται στις χρηματικές-εμπορευματικές σχέσεις. Απαιτεί μια δημιουργική υπέρβαση στη σκέψη και τη δράση μας ως οικονομικών παραγόντων, καταναλωτών ή παραγωγών. Οι σύγχρονες Τεχνολογίες Πληροφόρησης και Επικοινωνίας μπορούν να δώσουν λύσεις στο πρόβλημα της οργάνωσης της οικονομίας καθιστώντας το παραδοσιακό χρήμα περιττό (αν όχι επικίνδυνο) όπως έχουν καταστήσει περιττή (αν όχι επικίνδυνη, με την έννοια της ανάσχεσης της οικονομικής προόδου) τη γραφομηχανή...

Συναντήσεις Πληροφορικών 12 και 13 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα

Κινητοποίηση Πληροφορικών για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Συνάντηση στην Αθήνα, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου και ώρα 15:00 στην αίθουσα Α2 του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΕΚΠΑ (http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=373)

Κινητοποίηση Πληροφορικών του Ιδιωτικού Τομέα
Συνάντηση στην Αθήνα, την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 11:00 στην αίθουσα Α2 του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΕΚΠΑ (http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=374)

Αλλοδαποί στρατηγοί και ημεδαποί συνεργάτες τους...

Ο ΟΤΕ μπλοκάρει τις οπτικές ίνες, μας πληροφορεί σχετικό άρθρο. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν την απροθυμία του ΟΤΕ να λειτουργήσει ως στρατηγικός παίκτης για τον εκσυχρονισμό της χώρας. Εδώ και χρόνια λειτουργεί υπηρετώντας στενά οικονομικά ή συντεχνιακά συμφέροντα. Οι "σωτήρες" γερμανοί, που τον διοικούν πλέον, φαίνεται ότι συμμάχησαν με τις συντεχνίες της "εποχής του λίθου", αφού τελικός σκοπός τους δεν είναι ο τεχνολογικός εκσυχρονισμός της χώρας μας και του οργανισμού αλλά η διαιώνιση μιας αποικιακού τύπου τεχνολογικής εξάρτησης.

Ταυτοχρόνως, το ΥΠΕΠΘ μπλοκάρει εδώ και χρόνια την Πληροφορική Παιδεία για να ευνοήσει κάποιες άλλες συντεχνίες της "εποχής του λίθου" που λυμαίνονται το χώρο της εκπαίδευσης. Κι αυτές, με τη σειρά τους, φαίνεται να συμμαχούν με τους αγγλοσάξωνες "στρατηγικούς επενδυτές" των πιστοποιήσεων οι οποίοι, όπως και οι "γερμανοί στρατηγοί" του ΟΤΕ, επιδιώκουν συνέχιση της "τεχνολογικής αποικιοκρατίας" για να πουλάνε χρωματιστές χάντρες-πιστοποιητικά στους συμπαθείς ιθαγενείς.

Το ερώτημα, βεβαιώς, είναι κατά πόσο ταιριάζει σε πρωτόγονους η Πληροφορική και αν πραγματικά τη χρειάζονται. Είναι γνωστό, εξάλλου, το ανέκδοτο με τα δύο πλυντήρια σε ρόλο "πυλώνων" για τη στερέωση της σκάφης. Μόνο που σε αυτό τον τόπο, δεν μάθαμε ακόμη να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη... Ακόμη ΔΕΝ μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά, που θα έλεγε κι ο Ρίτσος....

Πολύ φοβάμαι ότι αν πραγματικά επιδιώκουμε ενεργό ρόλο μέσα στην κοινωνία μας ως υπεύθυνοι επιστήμονες και επαγγελματίες, αργά η γρήγορα θα πρέπει να θέσουμε ζητήματα οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας. Διαφορετικά δεν μας απομένει παρά η αποδημία στον πολιτισμένο κόσμο και η τελική επικράτηση των "μάγων της φυλής". Ο πολιτισμός ως λέξη και ως περιεχόμενο γεννήθηκε στον τόπο μας και μεταλαμπαδεύτηκε σταδιακά σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, όμως, ο ίδιος αυτός τόπος αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους θύλακες πρωτογονισμού παγκοσμίως. Η επάνοδος του πολιτισμού στη γενέτειρά του αποτελεί πλεόν ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας για όλους μας.

Είτε το θέλουμε είτε όχι ζούμε σε μια χώρα στην οποία επιβιώνουν φαινόμενα αποικιοκρατικά. Γι' αυτό και οφείλουμε να επισημάνουμε ότι πάντα η αποικιοκρατία στηρίζονταν σε γηγενείς "συνεργάτες" για να εμπεδωθεί και να διαιωνισθεί. Το γνωρίζουν όσοι διαθέτουν έστω και ελάχιστη γνώση της παγκόσμιας και της εθνικής μας ιστορίας. Όπως επίσης γνωστά σε όλους, ακόμη και στους ιστορικά τυφλούς, είναι τα ατομικά οφέλη της συνεργασίας. Το ότι τα οφέλη αυτά είναι πρόσκαιρα και επισφαλή, δεν φαίνεται να σταματά τους συνεργάτες γερμανών, βρετανών και πολλών άλλων "στρατηγών"...

Μεγάλος είναι ο κίνδυνος να βιωθεί ως ελληνικός εμφύλιος ο αδυσώπητος "πόλεμος των στρατηγών" που διεξάγεται στη διεθνή σκακιέρα. Το πρόσφατο και απώτερο ιστορικό παρελθόν του ελληνισμού διδάσκει ότι αναγκαία και ικανή συνθήκη για την αποτροπή του αλληλοσπαραγμού είναι η ανάδειξη ενός κοινωνικού πόλου με δυνατότητα ηγεμονικής (όχι εξουσιαστικής) επιρροής σε επίπεδο ιδεών και οραματικών στόχων. Αυτός ο πόλος μπορεί και πρέπει να είναι το Επιμελητήριο Πληροφορικής.

Ας απελευθερωθούμε από τη νοοτροπία της "ταληροφορικής"

Πήραν φωτιά οι ηλεκτρονικές συζητήσεις με αφορμή την αιφνιδιαστική κίνηση του ΥΠΕΠΘ να προτείνει τροπολογία επιλεκτικής ένταξης ενός μόνο εκ των δεκάδων τμημάτων Πληροφορικής στις αποκαλούμενες "καθηγητικές σχολές". Βροχή οι ανώνυμες, κατά κύριο λόγο, καταγγελίες και αντικαταγγελίες που "αμφισβητούν" τη διδακτική επάρκεια ή ακόμη και την επιστημονική αρμοδιότητα αποφοίτων επιμέρους τμημάτων Πληροφορικής.

Να λοιπόν, που με αυτή την αφορμήν, επανέρχεται το κλίμα κατακερματισμού των Πληροφορικών, τοοποίο κυριαρχούσε πρίν από μία περίπου δεκαετία στον κλάδο και οδήγησε στην δημιουργία της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας ως μιας πράξης ενεργητικής αντίστασης των Πληροφορικών σε όσα και όσους μετατρέπουν την επιστήμη μας σε "παλλακίδα" του πελατειακού κράτους.

Το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας όλων των Πληροφορικών, όπως και της επιστημονικής τους αρμοδιότητας στην Πληροφορική, έχει λυθεί από τους Πληροφορικούς και την Ένωσή τους εδώ και χρόνια. Όσοι επανέρχονται είτε για να αποδείξουν είτε για να αμφισβητήσουν τα αυτονόητα ματαιοπονούν.

Η ενότητα των Πληροφορικών εδράζεται στην ενότητα γνώσεων και σπουδών η οποία έχει επαρκώς και χωρίς κανένα αντίλογο τεκμηριωθεί από σχετική μελέτης της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας η οποία επικαιροποιείται συνεχώς και αποτελεί τη βάση για την ουσιαστική ανάδειξη των πραγματικών τμημάτων Πληροφορικής πέρα από παραπλανητικούς τίτλους και σφετερισμούς.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η ΕΠΕ παρούσα στο συνδικαλιστικό γίγνεσθαι της Πληροφορικής. Δυστυχώς, κάποιοι συνάδελφοι από επιμέρους τμήματα Πληροφορικής επιλέγουν να λειτουργούν σε ξεχωριστούς συλλόγους. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε για μια πραγματικά ενιαία εκπροσώπηση/έκφραση των Πληροφορικών.

Ιστορικά, ο μόνος επιμέρους σύλλογος Πληροφορικών που έδρασε με κριτήριο την ενότητα και την υπεράσπιση όλων των Πληροφορικών υπήρξε ο Σύλλογος Πτυχιούχων Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης γι΄ αυτό και είναι ο μόνος που παρά την ενεργή παρουσία του επέλεξε οικειοθελώς να παροπλιστεί και να στηρίξει την ΕΠΕ από το ξεκίνημά της.

Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία και σε μια εποχή επικράτησης των ατομικών προτεραιοτήτων εις βάρος των συλλογικών. Ως άμεσο αποτέλεσμα, ακόμη και η εμφανιζόμενη ως "συλλογική" δράση επιμέρους ομάδων συμφερόντων, αντιστοιχεί σε εύθραστες συμμαχίες ατομικών επιδιώξεων που οικοδομούνται και διαλύονται εν ριπή οφθαλμού. Χωρίς συνέχεια και, κυρίως, χωρίς ρητή στόχευση στο κοινωνικό συμφέρον, οι πρόσκαιρες αυτές συνομαδώσεις εντείνουν, αντί να αμβλύνουν, τον κυρίαρχο ατομισμό. Σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον, φορείς όπως η ΕΠΕ, που θέτουν ρητά και με επιμονή ζητήματα που συνδέονται με κοινωνικές και όχι ατομικές προτεραιότητες, αντιμετωπίζουν ποικίλες εξωτερικές και εσωτερικές δυσκολίες κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να εκφυλιστούν σε κλασσικού τύπου συνδικάτα προώθησης ατομικών φιλοδοξιών και συμφερόντων.

Η ευθύνη για την προάσπιση της φυσιογνωμίας της Ένωσής μας δημιουργεί ανάλογες προσωπικές υποχρεώσεις σε όλες και όλους: Οφείλουμε να δούμε πέρα από το στενό ατομικό μας συμφέρον. Οφείλουμε να προβληματιστούμε ακόμη και για τις συλλογικές μας διεκδικήσεις κατά πόσο εναρμονίζονται με τα ευρύτερα συμφέροντα και ανάγκες της κοινωνίας μας. Δημιουργήσαμε και στηρίζουμε με την καθημερινή μας δράση ένα συλλογικό φορέα που υπηρετεί πρώτα τη χώρα και μετά τους Πληροφορικούς. Οφείλουμε να το κατανοήσουμε αυτό. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να εκριζωθεί η κυρίαρχη νοοτροπία που κουβαλάμε όλοι μας. Η νοοτροπία του "δοξάστε με", και της "ταληροφορικής". Η νοοτροπία που ευθύνεται για τις χρόνιες ανεπάρκειες της χώρας μας και υπονομεύει κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Αν δεν μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από αυτή σε προσωπικό επίπεδο, η συλλογική μας δράση είναι χωρίς κανένα νόημα.

Όσο για τους Πληροφορικούς που συνειδητά θα ακολουθήσουν το δρόμο της διασφάλισης των ατομικών τους συμφερόντων, νομίζω ότι οι επιλογές που τους παρέχουν το ψυχολογικά απαραίτητο "συλλογικό επίχρισμα" είναι ήδη αρκετές και δεν κινδυνεύουν να μείνουν "ξεκρέμαστοι"...

Ας ασχοληθούν με τη Χημεία και όχι με την Αλχημεία

Σε πρόσφατο έγγραφο της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας επισημαίνεται ο κίνδυνος επιβολής εμπορικών πιστοποιητικών για την άσκηση τεχνικών επαγγελμάτων με τις ευλογίες της διοίκησης του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας (ΤΕΕ), κάτι που πλήττει καίρια τα συμφέροντα των ίδιων των μελών του. Το σχέδιο εμπλέκει και κορυφαία θεσμικά όργανα όπως το Συμβούλιο Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΣΑΠΕ) και το Συμβούλιο Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΣΑΤΕ).

Η πρώτη πράξη στην εμπλοκή ΣΑΠΕ - ΣΑΤΕ για την εκποίηση των επαγγελματικών δικαιώματων του τεχνικού δυναμικού της χώρας έγινε με τη συγκρότηση κοινής επιτροπής, επικεφαλής της οποία ορίστηκε καθηγήτρια του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Πραγματικά προβληματίζομαι: οι Χημικοί Μηχανικοί δεν έχουν τι να κάνουν και ασχολούνται με αυτές τις δραστηριότητες; Πρόσφατα έτυχα σε φιλική συζήτηση με θέμα τις νοθείες στα καύσιμα. Και αναρωτήθηκα: Ποιος είναι αρμόδιος να μας προσατεύσει ως πολίτες από τους κερδοσκόπους που τα νοθεύουν; Γιατί δεν κάνουν τίποτε οι συλλογικοί τους φορείς; Γιατί δεν ασχολείται με αυτό το σοβαρό για όλους θέμα η αξιότιμη καθηγήτρια ώστε να αποκτήσει η χώρα ένα σύστημα ελέγχου ποιότητας καυσίμων που θα πιστοποιεί τα πρατήρια ώστε να μην καταντά ο καταναλωτής ντετέκτιβ για να προστατεύσει την περιουσία του από τις συνέπειες της νοθείας; Αντί, λοιπόν, να μιλάνε για "ανεξάρτητο φορέα" που θα πιστοποιεί τους ανθρώπους, ας φτιάξουν ένα φορέα που θα πιστοποιεί τα καύσιμα. Εκτός κι αν θεωρούν ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με "οργανικές ενώσεις" οπότε κάθε περαιτέρω συζήτηση περιττεύει.

Αξιολόγηση στη χώρα της αδικίας...

Τρεις στους τέσσερεις εκπαιδευτικοί είναι υπέρ της "αξιολόγησης", μας πληροφορεί άρθρο της Καθημερινής και νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να ερωτήσει κανείς αν η ίδια αναλογία εμφανίζεται και μεταξύ των μη Πληροφορικών που κατέχουν θέσεις στους κλάδους ΠΕ19 και ΠΕ20. Διότι αν δεν διαφοροποιείται αισθητά και προς τα κάτω, τότε θα πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε για την πραγματική σημασία που αποδίδεται στη λέξη "αξιολόγηση". Και πρέπει να ανησυχούμε έντονα καθώς, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, οι ερωτηθέντες εμφανίζονται να επιθυμούν τη σύνδεση της "αξιολόγησης" με την επαγγελματική εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Πράγμα που σημαίνει (αν όντως οι λεηλατήσαντες την Πληροφορική "καθηγητές" πασών των επιστημονικών ειδικοτήτων τάσσονται υπέρ της "αξιολόγησης" και της σύνδεσής της με το επαγγελματικό μέλλον των υπηρετούντων εκπαιδευτικών) ότι πρέπει να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους οι πλέον των 3000 μόνιμοι εκπαιδευτικοί Πληροφορικοί. Οι δε "εκζητούντες τον Κύριο" αδιόριστοι συνάδελφοι, ας προτιμήσουν άλλες χώρες με πραγματικές προοπτικές στην Πληροφορική όπως η Ινδία και η Κίνα.

Ναι, η αξιο-λόγηση (η κατ' αξία, δηλαδή, κρίση) είναι το μεγάλο ζητούμενο στη σημερινή Ελλάδα. Αρχής γεννομένης από εκείνους που ασχολούνται με τα πολιτικά μας πράγματα. Από εκείνους, δηλαδή, που έχουν θεσμικά τη δυνατότητα να δημιουργούν και να καταργούν νόμιμα δικαιώματα και υποχρεώσεις, επαγγελματικούς και κοινωνικούς ρόλους, θεσμούς μετάδοσης και εμπέδωσης των κοινωνικών αξιών. Πώς, όμως, πείθουν οι πολιτικοί ταγοί μας ότι είναι ειλικρινείς όταν μιλούν για "αξιολόγηση"; Όταν η μόνη αξιολόγηση που γνωρίζουν οι ίδιοι είναι αυτή της κάλπης; Και πώς εμείς όλοι μπορούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μπορεί να γίνει αληθής αξιολόγηση όταν καθημερινά απορρίπτουμε τους "αξίους" που αναδεικνύουμε με την ίδια μας την ψήφο; Μήπως, τελικά, η κορυφαία ένδειξη παρακμής είναι ακριβώς η λεηλάτηση του νοήματος των λέξεων; Μήπως τα λόγια όλων μας πλέον δεν εξυπηρετούν κανένα άλλο σκοπό από την "κολακεία της ακοής" μας; Μήπως άλλα λέμε και άλλα κάνουμε; Μήπως οι ωραίες λέξεις που χρησιμοποιούμε αποσκοπούν απλώς στο να πειστούν εκείνοι που θα υποστούν τις συνέπειες των πραγματικών μας σχεδίων;

Ο Πλατωνικός διάλογος "Γοργίας" διαπραγματεύεται διεξοδικά το ζήτημα της αληθούς τέχνης και της ψευδοτέχνης. Η πρώτη αποσκοπεί στο καλό, ενώ η δεύτερη στην ευχαρίστηση και μόνο χωρίς να εξετάζει τις συνέπειες. Η πρώτη θεραπεύει, η δεύτερη αποχαλινώνει και οδηγεί, τελικώς, στην αδικία, την ασχήμια και τη δυστυχία. Διότι η αληθής τέχνη μπορεί και να δυσαρεστήσει, αν χρειάζεται να εξυγιάνει, ενώ η ψευδοτέχνη, επιδιώκοντας την ευχαρίστηση ως αυτοσκοπό δεν μπορεί να διακρίνει το επωφελές από το επιζήμιο.

Δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα φαίνεται να επικρατεί η λογική της ψευδοτέχνης σε όλα τα πεδία. Το αποτέλεσμα είναι οι θεσμοί να παράγουν την αδικία ως κύριο "προϊόν" τους. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να λειτουργήσουν θεσμοί αξιολόγησης και αξιοκρατίας, όταν η δικαιοσύνη, θεμέλιο της αληθούς αξιολόγησης, απουσιάζει; Μόνη διέξοδος, σύμφωνα και με τον προαναφερθέντα Πλατωνικό διάλογο, η "θεραπευτική τιμωρία" η οποία πρέπει να γίνει δεκτή από όλους μας ως φάρμακο για την πανδημία που έχει ενσκήψει στον τόπο μας. Ένα φάρμακο που θα έπρεπε ο ίδιος ο άρρωστος να αναζητήσει, στο βαθμό που συνειδητοποιεί τη "δυστυχία του να αδικείς".

Ας αυτο-αξιολογηθούν, λοιπόν, οι ταγοί μας για να καταστούν ικανοί να χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη και να επανεύρουν το δρόμο προς την πραγματική ευτυχία πέρα από τις ζητωκραυγές του (τηλεποπτικού πλέον) πλήθους και τα "τυχερά του επαγγέλματος" Ας παραδεχτούν δημόσια τα σφάλματά τους και ας ενταχθούν, επιτέλους, σε ένα "θεραπευτικό πρόγραμμα" εγκαταλείποντας τις ψυχικά επιβλαβείς ασχολίες για όσο διάστημα διαρκέσει η "νοσηλεία" τους. Εκτός κι αν σκοπός τους είναι η καταστροφή μιας από τις τελευταίες λέξεις που απέμειναν ζωντανές μετά το θάνατο της σεμνότητας και ταπεινότητας, του σοσιαλισμού, της επανάστασης, του έθνους, της αριστεράς και τόσων άλλων. Τα λεξικά έχουν γίνει πραγματικά κοιμητήρια! Όμως, αν πέσει κι αυτό το "οχυρό", αν καταργηθεί κάθε αξία μέσα από την "αξιολόγηση αναξίων από αναξίους" τότε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτό που ο ίδιος Σωκράτης διατείνεται στο "Γοργία", ότι "στους αδαής ο αδαής νικά τον ειδήμονα" θα παγιωθεί οριστικά και αμετάκλητα. Εμείς οι Πληροφορικοί, που γνωρίζουμε στην πράξη τη μεγάλη αυτή αλήθεια του Σωκράτη, οφείλουμε να ξέρουμε τι λέμε και τι επιδιώκουμε για να μην μας (ξανα)πιάσουν στον ύπνο οι "μάστορες της προπαγάνδας". Η θετική μας απάντηση στο πάνδημο, όπως "αποδεικνύεται" από το δημοσίευμα της Καθημερινής, αίτημα της αξιολόγησης, δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανάδειξη, σε όλους τους τόνους, του πάγιου αιτήματός μας για μετάταξη των μη Πληροφορικών που στοιχειώνουν τους κλάδους ΠΕ19 και ΠΕ20, πίσω στις φυσιολογικές τους ειδικότητες. Αυτό λέει η λογική και η δικαιοσύνη και αυτό πρέπει να κάνουν οι έχοντες την εξουσία αν πραγματικά εννοούν όσα λέγουν. Διαφορετικά, "τα κουβαδάκια τους και σε άλλη παραλία".

Όσο για την αξιολόγηση μέσα στον ίδιο μας τον κλάδο, οι μόνοι αρμόδιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι και αυτή μας την υποχρέωση δεν την παζαρεύουμε με κανένα αδαή κερδοσκόπο πυραμιδοκατασκευαστή πιστοποιήσεων, όπως επιλέγουν κάποιοι άλλοι.