Αλλοδαποί στρατηγοί και ημεδαποί συνεργάτες τους...

Ο ΟΤΕ μπλοκάρει τις οπτικές ίνες, μας πληροφορεί σχετικό άρθρο. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν την απροθυμία του ΟΤΕ να λειτουργήσει ως στρατηγικός παίκτης για τον εκσυχρονισμό της χώρας. Εδώ και χρόνια λειτουργεί υπηρετώντας στενά οικονομικά ή συντεχνιακά συμφέροντα. Οι "σωτήρες" γερμανοί, που τον διοικούν πλέον, φαίνεται ότι συμμάχησαν με τις συντεχνίες της "εποχής του λίθου", αφού τελικός σκοπός τους δεν είναι ο τεχνολογικός εκσυχρονισμός της χώρας μας και του οργανισμού αλλά η διαιώνιση μιας αποικιακού τύπου τεχνολογικής εξάρτησης.

Ταυτοχρόνως, το ΥΠΕΠΘ μπλοκάρει εδώ και χρόνια την Πληροφορική Παιδεία για να ευνοήσει κάποιες άλλες συντεχνίες της "εποχής του λίθου" που λυμαίνονται το χώρο της εκπαίδευσης. Κι αυτές, με τη σειρά τους, φαίνεται να συμμαχούν με τους αγγλοσάξωνες "στρατηγικούς επενδυτές" των πιστοποιήσεων οι οποίοι, όπως και οι "γερμανοί στρατηγοί" του ΟΤΕ, επιδιώκουν συνέχιση της "τεχνολογικής αποικιοκρατίας" για να πουλάνε χρωματιστές χάντρες-πιστοποιητικά στους συμπαθείς ιθαγενείς.

Το ερώτημα, βεβαιώς, είναι κατά πόσο ταιριάζει σε πρωτόγονους η Πληροφορική και αν πραγματικά τη χρειάζονται. Είναι γνωστό, εξάλλου, το ανέκδοτο με τα δύο πλυντήρια σε ρόλο "πυλώνων" για τη στερέωση της σκάφης. Μόνο που σε αυτό τον τόπο, δεν μάθαμε ακόμη να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη... Ακόμη ΔΕΝ μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά, που θα έλεγε κι ο Ρίτσος....

Πολύ φοβάμαι ότι αν πραγματικά επιδιώκουμε ενεργό ρόλο μέσα στην κοινωνία μας ως υπεύθυνοι επιστήμονες και επαγγελματίες, αργά η γρήγορα θα πρέπει να θέσουμε ζητήματα οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας. Διαφορετικά δεν μας απομένει παρά η αποδημία στον πολιτισμένο κόσμο και η τελική επικράτηση των "μάγων της φυλής". Ο πολιτισμός ως λέξη και ως περιεχόμενο γεννήθηκε στον τόπο μας και μεταλαμπαδεύτηκε σταδιακά σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, όμως, ο ίδιος αυτός τόπος αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους θύλακες πρωτογονισμού παγκοσμίως. Η επάνοδος του πολιτισμού στη γενέτειρά του αποτελεί πλεόν ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας για όλους μας.

Είτε το θέλουμε είτε όχι ζούμε σε μια χώρα στην οποία επιβιώνουν φαινόμενα αποικιοκρατικά. Γι' αυτό και οφείλουμε να επισημάνουμε ότι πάντα η αποικιοκρατία στηρίζονταν σε γηγενείς "συνεργάτες" για να εμπεδωθεί και να διαιωνισθεί. Το γνωρίζουν όσοι διαθέτουν έστω και ελάχιστη γνώση της παγκόσμιας και της εθνικής μας ιστορίας. Όπως επίσης γνωστά σε όλους, ακόμη και στους ιστορικά τυφλούς, είναι τα ατομικά οφέλη της συνεργασίας. Το ότι τα οφέλη αυτά είναι πρόσκαιρα και επισφαλή, δεν φαίνεται να σταματά τους συνεργάτες γερμανών, βρετανών και πολλών άλλων "στρατηγών"...

Μεγάλος είναι ο κίνδυνος να βιωθεί ως ελληνικός εμφύλιος ο αδυσώπητος "πόλεμος των στρατηγών" που διεξάγεται στη διεθνή σκακιέρα. Το πρόσφατο και απώτερο ιστορικό παρελθόν του ελληνισμού διδάσκει ότι αναγκαία και ικανή συνθήκη για την αποτροπή του αλληλοσπαραγμού είναι η ανάδειξη ενός κοινωνικού πόλου με δυνατότητα ηγεμονικής (όχι εξουσιαστικής) επιρροής σε επίπεδο ιδεών και οραματικών στόχων. Αυτός ο πόλος μπορεί και πρέπει να είναι το Επιμελητήριο Πληροφορικής.

Ας απελευθερωθούμε από τη νοοτροπία της "ταληροφορικής"

Πήραν φωτιά οι ηλεκτρονικές συζητήσεις με αφορμή την αιφνιδιαστική κίνηση του ΥΠΕΠΘ να προτείνει τροπολογία επιλεκτικής ένταξης ενός μόνο εκ των δεκάδων τμημάτων Πληροφορικής στις αποκαλούμενες "καθηγητικές σχολές". Βροχή οι ανώνυμες, κατά κύριο λόγο, καταγγελίες και αντικαταγγελίες που "αμφισβητούν" τη διδακτική επάρκεια ή ακόμη και την επιστημονική αρμοδιότητα αποφοίτων επιμέρους τμημάτων Πληροφορικής.

Να λοιπόν, που με αυτή την αφορμήν, επανέρχεται το κλίμα κατακερματισμού των Πληροφορικών, τοοποίο κυριαρχούσε πρίν από μία περίπου δεκαετία στον κλάδο και οδήγησε στην δημιουργία της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας ως μιας πράξης ενεργητικής αντίστασης των Πληροφορικών σε όσα και όσους μετατρέπουν την επιστήμη μας σε "παλλακίδα" του πελατειακού κράτους.

Το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας όλων των Πληροφορικών, όπως και της επιστημονικής τους αρμοδιότητας στην Πληροφορική, έχει λυθεί από τους Πληροφορικούς και την Ένωσή τους εδώ και χρόνια. Όσοι επανέρχονται είτε για να αποδείξουν είτε για να αμφισβητήσουν τα αυτονόητα ματαιοπονούν.

Η ενότητα των Πληροφορικών εδράζεται στην ενότητα γνώσεων και σπουδών η οποία έχει επαρκώς και χωρίς κανένα αντίλογο τεκμηριωθεί από σχετική μελέτης της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας η οποία επικαιροποιείται συνεχώς και αποτελεί τη βάση για την ουσιαστική ανάδειξη των πραγματικών τμημάτων Πληροφορικής πέρα από παραπλανητικούς τίτλους και σφετερισμούς.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η ΕΠΕ παρούσα στο συνδικαλιστικό γίγνεσθαι της Πληροφορικής. Δυστυχώς, κάποιοι συνάδελφοι από επιμέρους τμήματα Πληροφορικής επιλέγουν να λειτουργούν σε ξεχωριστούς συλλόγους. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε για μια πραγματικά ενιαία εκπροσώπηση/έκφραση των Πληροφορικών.

Ιστορικά, ο μόνος επιμέρους σύλλογος Πληροφορικών που έδρασε με κριτήριο την ενότητα και την υπεράσπιση όλων των Πληροφορικών υπήρξε ο Σύλλογος Πτυχιούχων Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης γι΄ αυτό και είναι ο μόνος που παρά την ενεργή παρουσία του επέλεξε οικειοθελώς να παροπλιστεί και να στηρίξει την ΕΠΕ από το ξεκίνημά της.

Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία και σε μια εποχή επικράτησης των ατομικών προτεραιοτήτων εις βάρος των συλλογικών. Ως άμεσο αποτέλεσμα, ακόμη και η εμφανιζόμενη ως "συλλογική" δράση επιμέρους ομάδων συμφερόντων, αντιστοιχεί σε εύθραστες συμμαχίες ατομικών επιδιώξεων που οικοδομούνται και διαλύονται εν ριπή οφθαλμού. Χωρίς συνέχεια και, κυρίως, χωρίς ρητή στόχευση στο κοινωνικό συμφέρον, οι πρόσκαιρες αυτές συνομαδώσεις εντείνουν, αντί να αμβλύνουν, τον κυρίαρχο ατομισμό. Σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον, φορείς όπως η ΕΠΕ, που θέτουν ρητά και με επιμονή ζητήματα που συνδέονται με κοινωνικές και όχι ατομικές προτεραιότητες, αντιμετωπίζουν ποικίλες εξωτερικές και εσωτερικές δυσκολίες κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να εκφυλιστούν σε κλασσικού τύπου συνδικάτα προώθησης ατομικών φιλοδοξιών και συμφερόντων.

Η ευθύνη για την προάσπιση της φυσιογνωμίας της Ένωσής μας δημιουργεί ανάλογες προσωπικές υποχρεώσεις σε όλες και όλους: Οφείλουμε να δούμε πέρα από το στενό ατομικό μας συμφέρον. Οφείλουμε να προβληματιστούμε ακόμη και για τις συλλογικές μας διεκδικήσεις κατά πόσο εναρμονίζονται με τα ευρύτερα συμφέροντα και ανάγκες της κοινωνίας μας. Δημιουργήσαμε και στηρίζουμε με την καθημερινή μας δράση ένα συλλογικό φορέα που υπηρετεί πρώτα τη χώρα και μετά τους Πληροφορικούς. Οφείλουμε να το κατανοήσουμε αυτό. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι εύκολο να εκριζωθεί η κυρίαρχη νοοτροπία που κουβαλάμε όλοι μας. Η νοοτροπία του "δοξάστε με", και της "ταληροφορικής". Η νοοτροπία που ευθύνεται για τις χρόνιες ανεπάρκειες της χώρας μας και υπονομεύει κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Αν δεν μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από αυτή σε προσωπικό επίπεδο, η συλλογική μας δράση είναι χωρίς κανένα νόημα.

Όσο για τους Πληροφορικούς που συνειδητά θα ακολουθήσουν το δρόμο της διασφάλισης των ατομικών τους συμφερόντων, νομίζω ότι οι επιλογές που τους παρέχουν το ψυχολογικά απαραίτητο "συλλογικό επίχρισμα" είναι ήδη αρκετές και δεν κινδυνεύουν να μείνουν "ξεκρέμαστοι"...

Ας ασχοληθούν με τη Χημεία και όχι με την Αλχημεία

Σε πρόσφατο έγγραφο της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας επισημαίνεται ο κίνδυνος επιβολής εμπορικών πιστοποιητικών για την άσκηση τεχνικών επαγγελμάτων με τις ευλογίες της διοίκησης του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας (ΤΕΕ), κάτι που πλήττει καίρια τα συμφέροντα των ίδιων των μελών του. Το σχέδιο εμπλέκει και κορυφαία θεσμικά όργανα όπως το Συμβούλιο Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΣΑΠΕ) και το Συμβούλιο Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΣΑΤΕ).

Η πρώτη πράξη στην εμπλοκή ΣΑΠΕ - ΣΑΤΕ για την εκποίηση των επαγγελματικών δικαιώματων του τεχνικού δυναμικού της χώρας έγινε με τη συγκρότηση κοινής επιτροπής, επικεφαλής της οποία ορίστηκε καθηγήτρια του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Πραγματικά προβληματίζομαι: οι Χημικοί Μηχανικοί δεν έχουν τι να κάνουν και ασχολούνται με αυτές τις δραστηριότητες; Πρόσφατα έτυχα σε φιλική συζήτηση με θέμα τις νοθείες στα καύσιμα. Και αναρωτήθηκα: Ποιος είναι αρμόδιος να μας προσατεύσει ως πολίτες από τους κερδοσκόπους που τα νοθεύουν; Γιατί δεν κάνουν τίποτε οι συλλογικοί τους φορείς; Γιατί δεν ασχολείται με αυτό το σοβαρό για όλους θέμα η αξιότιμη καθηγήτρια ώστε να αποκτήσει η χώρα ένα σύστημα ελέγχου ποιότητας καυσίμων που θα πιστοποιεί τα πρατήρια ώστε να μην καταντά ο καταναλωτής ντετέκτιβ για να προστατεύσει την περιουσία του από τις συνέπειες της νοθείας; Αντί, λοιπόν, να μιλάνε για "ανεξάρτητο φορέα" που θα πιστοποιεί τους ανθρώπους, ας φτιάξουν ένα φορέα που θα πιστοποιεί τα καύσιμα. Εκτός κι αν θεωρούν ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με "οργανικές ενώσεις" οπότε κάθε περαιτέρω συζήτηση περιττεύει.

Αξιολόγηση στη χώρα της αδικίας...

Τρεις στους τέσσερεις εκπαιδευτικοί είναι υπέρ της "αξιολόγησης", μας πληροφορεί άρθρο της Καθημερινής και νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να ερωτήσει κανείς αν η ίδια αναλογία εμφανίζεται και μεταξύ των μη Πληροφορικών που κατέχουν θέσεις στους κλάδους ΠΕ19 και ΠΕ20. Διότι αν δεν διαφοροποιείται αισθητά και προς τα κάτω, τότε θα πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε για την πραγματική σημασία που αποδίδεται στη λέξη "αξιολόγηση". Και πρέπει να ανησυχούμε έντονα καθώς, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, οι ερωτηθέντες εμφανίζονται να επιθυμούν τη σύνδεση της "αξιολόγησης" με την επαγγελματική εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Πράγμα που σημαίνει (αν όντως οι λεηλατήσαντες την Πληροφορική "καθηγητές" πασών των επιστημονικών ειδικοτήτων τάσσονται υπέρ της "αξιολόγησης" και της σύνδεσής της με το επαγγελματικό μέλλον των υπηρετούντων εκπαιδευτικών) ότι πρέπει να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους οι πλέον των 3000 μόνιμοι εκπαιδευτικοί Πληροφορικοί. Οι δε "εκζητούντες τον Κύριο" αδιόριστοι συνάδελφοι, ας προτιμήσουν άλλες χώρες με πραγματικές προοπτικές στην Πληροφορική όπως η Ινδία και η Κίνα.

Ναι, η αξιο-λόγηση (η κατ' αξία, δηλαδή, κρίση) είναι το μεγάλο ζητούμενο στη σημερινή Ελλάδα. Αρχής γεννομένης από εκείνους που ασχολούνται με τα πολιτικά μας πράγματα. Από εκείνους, δηλαδή, που έχουν θεσμικά τη δυνατότητα να δημιουργούν και να καταργούν νόμιμα δικαιώματα και υποχρεώσεις, επαγγελματικούς και κοινωνικούς ρόλους, θεσμούς μετάδοσης και εμπέδωσης των κοινωνικών αξιών. Πώς, όμως, πείθουν οι πολιτικοί ταγοί μας ότι είναι ειλικρινείς όταν μιλούν για "αξιολόγηση"; Όταν η μόνη αξιολόγηση που γνωρίζουν οι ίδιοι είναι αυτή της κάλπης; Και πώς εμείς όλοι μπορούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μπορεί να γίνει αληθής αξιολόγηση όταν καθημερινά απορρίπτουμε τους "αξίους" που αναδεικνύουμε με την ίδια μας την ψήφο; Μήπως, τελικά, η κορυφαία ένδειξη παρακμής είναι ακριβώς η λεηλάτηση του νοήματος των λέξεων; Μήπως τα λόγια όλων μας πλέον δεν εξυπηρετούν κανένα άλλο σκοπό από την "κολακεία της ακοής" μας; Μήπως άλλα λέμε και άλλα κάνουμε; Μήπως οι ωραίες λέξεις που χρησιμοποιούμε αποσκοπούν απλώς στο να πειστούν εκείνοι που θα υποστούν τις συνέπειες των πραγματικών μας σχεδίων;

Ο Πλατωνικός διάλογος "Γοργίας" διαπραγματεύεται διεξοδικά το ζήτημα της αληθούς τέχνης και της ψευδοτέχνης. Η πρώτη αποσκοπεί στο καλό, ενώ η δεύτερη στην ευχαρίστηση και μόνο χωρίς να εξετάζει τις συνέπειες. Η πρώτη θεραπεύει, η δεύτερη αποχαλινώνει και οδηγεί, τελικώς, στην αδικία, την ασχήμια και τη δυστυχία. Διότι η αληθής τέχνη μπορεί και να δυσαρεστήσει, αν χρειάζεται να εξυγιάνει, ενώ η ψευδοτέχνη, επιδιώκοντας την ευχαρίστηση ως αυτοσκοπό δεν μπορεί να διακρίνει το επωφελές από το επιζήμιο.

Δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα φαίνεται να επικρατεί η λογική της ψευδοτέχνης σε όλα τα πεδία. Το αποτέλεσμα είναι οι θεσμοί να παράγουν την αδικία ως κύριο "προϊόν" τους. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να λειτουργήσουν θεσμοί αξιολόγησης και αξιοκρατίας, όταν η δικαιοσύνη, θεμέλιο της αληθούς αξιολόγησης, απουσιάζει; Μόνη διέξοδος, σύμφωνα και με τον προαναφερθέντα Πλατωνικό διάλογο, η "θεραπευτική τιμωρία" η οποία πρέπει να γίνει δεκτή από όλους μας ως φάρμακο για την πανδημία που έχει ενσκήψει στον τόπο μας. Ένα φάρμακο που θα έπρεπε ο ίδιος ο άρρωστος να αναζητήσει, στο βαθμό που συνειδητοποιεί τη "δυστυχία του να αδικείς".

Ας αυτο-αξιολογηθούν, λοιπόν, οι ταγοί μας για να καταστούν ικανοί να χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη και να επανεύρουν το δρόμο προς την πραγματική ευτυχία πέρα από τις ζητωκραυγές του (τηλεποπτικού πλέον) πλήθους και τα "τυχερά του επαγγέλματος" Ας παραδεχτούν δημόσια τα σφάλματά τους και ας ενταχθούν, επιτέλους, σε ένα "θεραπευτικό πρόγραμμα" εγκαταλείποντας τις ψυχικά επιβλαβείς ασχολίες για όσο διάστημα διαρκέσει η "νοσηλεία" τους. Εκτός κι αν σκοπός τους είναι η καταστροφή μιας από τις τελευταίες λέξεις που απέμειναν ζωντανές μετά το θάνατο της σεμνότητας και ταπεινότητας, του σοσιαλισμού, της επανάστασης, του έθνους, της αριστεράς και τόσων άλλων. Τα λεξικά έχουν γίνει πραγματικά κοιμητήρια! Όμως, αν πέσει κι αυτό το "οχυρό", αν καταργηθεί κάθε αξία μέσα από την "αξιολόγηση αναξίων από αναξίους" τότε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτό που ο ίδιος Σωκράτης διατείνεται στο "Γοργία", ότι "στους αδαής ο αδαής νικά τον ειδήμονα" θα παγιωθεί οριστικά και αμετάκλητα. Εμείς οι Πληροφορικοί, που γνωρίζουμε στην πράξη τη μεγάλη αυτή αλήθεια του Σωκράτη, οφείλουμε να ξέρουμε τι λέμε και τι επιδιώκουμε για να μην μας (ξανα)πιάσουν στον ύπνο οι "μάστορες της προπαγάνδας". Η θετική μας απάντηση στο πάνδημο, όπως "αποδεικνύεται" από το δημοσίευμα της Καθημερινής, αίτημα της αξιολόγησης, δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανάδειξη, σε όλους τους τόνους, του πάγιου αιτήματός μας για μετάταξη των μη Πληροφορικών που στοιχειώνουν τους κλάδους ΠΕ19 και ΠΕ20, πίσω στις φυσιολογικές τους ειδικότητες. Αυτό λέει η λογική και η δικαιοσύνη και αυτό πρέπει να κάνουν οι έχοντες την εξουσία αν πραγματικά εννοούν όσα λέγουν. Διαφορετικά, "τα κουβαδάκια τους και σε άλλη παραλία".

Όσο για την αξιολόγηση μέσα στον ίδιο μας τον κλάδο, οι μόνοι αρμόδιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι και αυτή μας την υποχρέωση δεν την παζαρεύουμε με κανένα αδαή κερδοσκόπο πυραμιδοκατασκευαστή πιστοποιήσεων, όπως επιλέγουν κάποιοι άλλοι.

Ήρθε η ώρα της ευθύνης για όλους τους Διπλωματούχους Μηχανικούς

Οι περισσότεροι Πληροφορικοί καθώς και χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μας, γνωρίζουμε την αληθινή ιστορία των πιστοποιήσεων στην χώρα μας, και δεν μας παραπλανά το "κοινωνικό πρόσωπο" που επιχειρούν να προβάλλουν με εκδηλώσεις σε διάφορα "μέγαρα". Ούτε έχουμε καμία αμφιβολία για το ποιοι λόγοι τους ωθούν να μοιράζουν δωρεάν πιστοποιητικά σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (ανάπηροι, μετανάστες κ.λ.π.). Είχαμε, δε, εγκαίρως αναδείξει την αληθινή φύση και τα επόμενα βήματα των εταιριών πιστοποιήσεων.

Γνωρίζοντας τη σύνθεση και τις επιδιώξεις της Ελληνικής Εταιρείας Πληροφορικής και Υπολογιστών (ΕΠΥ), δεν μας ξάφνιασε το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο στις εταιρίες πιστοποιήσεων. Οι τελευταίες αξιοποίησαν τη θέση της ΕΠΥ σε ευρωπαϊκούς οργανισμούς, τη θέση των μελών της σε κάποια υπουργεία, τη ματαιοδοξία των διοικήσεών της και τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος για να να επιβάλλουν δια της βίας του νόμου στον ελληνικό λαό την πραμάτεια τους (τις πιστοποιήσεις πληροφορικής). Στην συνέχεια πετάξαν την ΕΠΥ στο περιθώριο σαν στημένη λεμονόκουπα. Ούτε τα 30 αργύρια που είχε συμφωνηθεί αρχικά να πάρει η ΕΠΥ δεν της έδωσαν, και για το λόγο αυτό είναι οι δύο "φορείς" στα δικαστήρια. Όμως, ελάχιστοι από μας είχαν προβλέψει ότι η νέα ΕΠΥ, για τον έλεγχο κάθε επαγγελματικής δραστηριότητας (αρχικά στο χώρο των τεχνικών έργων και αργότερα, ποιος ξέρει, ακόμη και σε γιατρούς και δικηγόρους) θα ήταν ο δήθεν αντιπαλός της το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ)!

Δείτε και μόνο το πρόγραμμα της διημερίδας του ΤΕΕ για την "Πιστοποίηση Επαγγελματικής Επάρκειας για την άσκηση Τεχνικών Επαγγελμάτων και Εξειδικεύσεων" το ΤΕΕ ορίζει ως συντοντιστή τον Κ. Κεσεντέ γενικό διευθυντή της ECDL-HELLAS! Από τη σύνθεση των ομιλητών και ποιός έχει το ρόλο του συντονιστή γίνεται αντιληπτό από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ότι οδηγούμαστε σε γενίκευση του φαινομένου των πιστοποιήσεων με τις ευλογίες του "επίσημου τεχνικού συμβούλου της Πολιτείας". Μια ματιά στις ομιλίες, ιδίως εκείνων που αποκάλυψαν τις πραγματικές προθέσεις των διοργανωτών, αλλά και το γεγονός της δυναμικής παρουσίας φοιτητών του ΕΜΠ (οι διοργανωτές προσπάθησαν να τους καθησυχάσουν λέγοντας ότι οι πιστοποιήσεις δεν αφορούν τους μηχανικούς) είναι αρκούντων αποκαλυπτική. Όσο για το αν αφορά το ζήτημα τα μέλη (τωρινά και μελλοντικά) του ΤΕΕ, αρκεί να δει κανείς το πρόγραμμα e-μηχανικοί μέσω του οποίου ήδη πωλούνται πιστποιητικά στα μέλη του ΤΕΕ και μάλιστα με "λίστα προτεραιότητας"...

To e-μηχανικοί θα επιτρέψει στους πιστοποιητές να αναπτύξουν σχέσεις με την βάση του ΤΕΕ, να εξαγοράσουν συνειδήσεις, ώστε οι εξαγορασμένοι μηχανικοί να βοηθήσουν να περάσει χωρίς αντιδράσεις εντός του ΤΕΕ η μεγάλη κομπίνα: Η εκχώρηση στη City and Guilds του δικαιώματος να πιστοποιεί τους πάντες και τα πάντα στη χώρα μας. Το δικαίωμα στην εργασία στην Ελλάδα θα περνάει μέσα από την City and Guilds.gr, που θυμίζουμε ότι είναι απλώς το παράρτημα ενός ιδιωτικού βρετανικού οργανισμού!

Σήμερα που οι αποικιοκρατικές δυνάμεις αναγκάζονται σε εγκατάλλειψη και των τελευταίων οχυρών τους σε χώρες του τρίτου κόσμου, στην Ελλάδα προευλαύνουν ακάθεκτες! Ποιά θα είναι η μοίρα του ΤΕΕ αφού επιτευχθούν τα επιχειρηματικά σχέδια τον συνεργατών του; Θα βρεθεί στο κάδο με τις λεμονόκουπες παρέα με την ΕΠΥ. Ναι, αυτό είναι το μέλλον του "πανίσχυρου φορέα" αν δεν σταματήσει κάποιος τα σχέδια και τις ήδη ληφθείσες πρωτοβουλίες της διοικούσας ομάδας του. Θα μπορέσουν τα μέλη του ΤΕΕ να βρουν, έστω και τώρα, το βηματισμό τους και να διαχωρίσουν τη θέση τους; Θα μπορέσουν να αναδείξουν μια άλλη ηγεσία αντπαξια της ιστορίας και του επίσημου ρόλου του ΤΕΕ; Το ευχόμαστε ολόψυχα. Η χώρα έχει ανάγκη να επανεύρουν οι Έλληνες Διπλωματούχοι Μηχανικοί την αίσθηση καθήκοντος απέναντι στην κοινωνία υπεβαίνοντας το "μοντέλο των υπογραφών" και της "νομοθετικά κατοχυρωμένης αμοιβής" χωρίς αντίκρυσμα. Διαφορετικά θα βρεθούν κι εκείνοι στον ίδιο κάδο που θα βρεθεί κι ο "επαγγελματικός τους φορέας".

Όμως, ο κάδος με τις λεμονόκουπες είναι αρκετά ευρύχωρος για τους εν υπνώσει ευρισκόμενους Έλληνες και τους επαγγελματικούς τους φορείς. Διότι πίσω από όλο αυτό το σκηνικό που με μεθοδικότητα στήνεται βρίσκεται ένα μεγάλο όνομα: City & Guilds. Ήδη λειτουργεί το ελληνικό του παράρτημα. Και είναι αυτό που (τα πρακτικά της προαναφερθείσας ημερίδας πιστοποιούν ότι) θα συνεταιριστεί με το ΤΕΕ για να πιστοποιεί το τεχνικό δυναμικό της χώρας. Προς το παρόν επεκτείνει το δίκτυο του εμπορευόμενο "έγκυρο και φιλικό" πιστοποιητικό αγγλικών καθώς και διάφορες πιστοποιήσεις επαγγελματικής κατάρτισης. Αυτά, φυσικά, είναι μόνο η αρχή. Για να "ανοίξει η αγορά". Και αφού προχωρήσει η συνεργασία με την ηγετική ομάδα του ΤΕΕ και ριζώσει για τα καλά το ζιζάνιο, θα πνίξει τους πάντες και τα πάντα. Αν νομίζετε ότι θα γλιτώσει κάποιο επάγγελμα, πλανάσθαι πλάνην οικτράν. Διότι το City & Guilds εμπορεύεται ήδη στην Μ. Βρετανία μέχρι και πιστοποιητικά νομικής και μάλιστα σε συνεργασία με τον ανάλογο επαγγελματικό φορέα της Γηραιάς Αλβιόνας. Λέτε να δυσκολευτούν να μεταφράσουν το έτοιμο υλικό οι εγχώριοι αντιπρόσωποι; Και όταν το πετύχουν κι αυτό ο δρόμος είναι ανοικτός για την εκπλήρωση κάθε τρελού ονείρου που μπορεί να έχουν οι διορατικοί επιχειρηματίες καθώς, όπως είναι γνωστό σε όλους μας, "οι δικηγόροι κυβερνούν την Ελλάδα"... Όμως, πιο πολύ από τους Έλληνες, νομίζω ότι πρέπει να ανησυχεί ο συμπαθής πρωθυπουργός της εκ δυσμάς γείτονος χώρας μια που φαίνεται να εκκολάπτεται εκείνος που θα τον ξεπεράσει σε επιχειρηματικά και πολιτικά κατορθώματα! Ή μήπως νομίζει ότι θα διατηρήσει το πρωτείο των άλλων, των ιδιωτικών, κατορθωμάτων του;

Ενδεχομένως τα ανωτέρω να ακούγονται υπερβολικά στους περισσότερους. Αυτό, όμως, είναι και η μεγάλη δύναμη των επίδοξων πιστοποιητών πασών των επαγγελμάτων. Η δική μας "έλλειψη φαντασίας". Ή μήπως θα έπρεπε να την πούμε "περίσσεια ανοησίας";

"Διαφανής αδιαφάνεια" ή "Πώς η Πληροφορική αναλαμβάνει τις ευθύνες που αρνούνται να αναλάβουν οι Πολίτες"

Καθώς η "επανίδρυση του Κράτους" φαίνεται να εξαντλεί τη δυναμική της και να επανέρχεται η γνώριμη κατάσταση της σκανδαλολογίας που χαρακτηρίζει τη δημόσια ζωή εδώ και δεκαετίες, κάποιοι εμφανίζονται να ανακαλύπτουν για άλλη μία φορά τον τρόχο: Συστήματα αυτοματοποιημένης διαχείρισης των δημοσίων προμηθειών!

Φαίνεται λογικά προφανές ότι τέτοια συστήματα μπορούν πραγματικά να συμβάλλουν στον εξορθολογισμό της διαχείρισης των δημόσιων πόρων και στον περιορισμό φαινομένων αδιαφάνειας. Εξίσου λογικά προφανές φαίνεται ότι τέτοιες προσπάθειες αναβαθμίζουν το ρόλο των Πληροφορικών και πολλοί συνάδελφοι θα το δουν ως ευκαιρία ανάδειξης του ιδιαίτερου ρόλου της Πληροφορικής για τον "εκσυχρονισμό" της χώρας.

Ωστόσο, το ζήτημα της διαφάνειας στη λειτουργία του δημοσίου συνιστά μια αρκετά πιο περιορισμένη "ευκαιρία" για την αξιοποίηση της Πληροφορικής σε σχέση με άλλες που εμφανίστηκαν στο πρόσφατο παρελθόν. Μάλιστα, πριν από 7 χρόνια προσπαθήσαμε να αναδείξουμε την ανάγκη αξιοποίησης αυτών των ευκαιριών (http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=188) αναφερόμενοι στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 3ο ΚΠΣ και στη στρατηγική της Λισσαβόνας.

Η εμπειρία, όμως, δείχνει ότι οι ευκαιρίες περνούν αναξιοποίητες, ή, ακόμη χειρότερα, επωάζουν σκάνδαλα όπως το C4I στην περίπτωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιοι συστημικοί παράγοντες που δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο αποτυχιών με άμεσο αποτέλεσμα, ανάμεσα στα άλλα, την απογοήτευση εκείνων, συχνά συναδέλφων, που ελπίζουν σε κάτι καλύτερο και εργάζονται ειλικρινά γι' αυτό. Αν δεν σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος τότε ο αρχικός ενθουσιασμός που φαίνεται να δημιουργούν οι προτάσεις περί διαφάνειας των δημοσίων εξόδων, γρήγορα θα δώσει τη θέση του στην αποτυχία και την απογοήτευση και η γενικότερη κατάσταση, για άλλη μια φορά, θα επιδεινωθεί.

Πολλές φορές, άθελά μας, κι εμείς οι Πληροφορικοί τροφοδοτούμε αυτό τον φαύλο κύκλο των χαμένων ευκαιριών. Κυρίως εστιάζοντας μόνο στη τεχνική διάσταση των προτεινόμενων λύσεων. Και πραγματικά, μιλάμε για ώριμες τεχνολογίες και μεθοδολογίες που είμαστε ικανοί να θέσουμε (τεχνικά) σε εφαρμογή ως Πληροφορικοί. Ωστόσο, μας διαφεύγει μια εξίσου καθοριστική πλευρά για την επιτυχία ενός "έργου Πληροφορικής": Η εξασφάλιση των όρων αρμονικής ενσωμάτωσης των αποτελεσμάτων του στο "ευρύτερο σύστημα" για τις ανάγκες του οποίου υποτίθεται ότι υλοποιείται το έργο. Στην περίπτωση που συζητούμε, το ευρύτερο σύστημα δεν είναι άλλο από το Ελληνικό σύστημα διοίκησης το οποίο αποδεδειγμένα στο σύνολό του τρέφεται από την αδιαφάνεια και την εξωθεσμική ρύθμιση των σχέσεων διοικούντων-διοικουμένων. Οι σχέσεις αδιαφάνειας τροφοδοτούν, για παράδειγμα, το πολιτικό (υπό)σύστημα. Και είναι αυτό το τελευταίο το οποίο λειτουργεί ως "θεσμικός ρυθμιστής" του συστήματος διοίκησης δια της ανάδειξης των προσώπων που στελεχώνουν την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Η πάταξη της αδιαφάνειας θα είχε δυσμενέστατες επιπτώσεις στον τρόπο λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων δεδομένου ότι αυτά έχουν πλήρως προσαρμοστεί στο υφιστάμενο "συστημικό" περιβάλλον τους... Επομένως, το μόνο που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τεχνικού χαρακτήρα λύσεις στη διαχείριση των δημόσιων εξόδων, είναι η κεντρική διαχείριση των σχέσεων αδιαφάνειας οι οποίες, στην παρούσα κατάτασταση πραγμάτων, διατηρούν ακόμη ένα στοιχείο αποκέντρωσης.

Ενδεχομένως, οι ανωτέρω εκτιμήσεις, στο βαθμό που ευσταθούν, να οδηγήσουν κάποιους στην απογοήτευση. Ωστόσο, ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση θα δοκιμάσουν εκείνοι που θα παρασυρθούν από τα ωραία λόγια του παρόντος δίνοντας πίστη και πίστωση χρόνο σε άτομα και μηχανισμούς που αποδεδειγμένα τροφοδοτούνται από την αδιαφάνεια. Το αισιόδοξο μήνυμα που θα μπορούσε κανείς να απευθύνει είναι ότι η επικράτηση των αρχών του κράτους δικαίου στις σχέσεις διοικούντων-διοικουμένων, άρα και της διαφανούς διαχείρισης των δημοσίων πόρων, εμπίπτει στη σφαίρα της προσωπικής ευθύνης όλων. Η ανάθεση της ευθύνης αυτής σε ένα "καλύτερο μηχανισμό" (αυτοματοποιημένο ή μη), όσο ελκυστική και αν φαίνεται σε πρώτη προσέγγιση, απλώς αυξάνει την ανευθυνότητα των υπευθύνων, δηλαδή όλων μας.

Για άλλη μία φορά η Πληροφορική αναδεικνύεται η πανάκεια (σήμερα) και ο αποδιοπομπαίος τράγος (αύριο) για να μπορέσει το "σύστημα Ελλάδα" να πορευτεί σε ένα αβέβαιο μέλλον κουβαλόντας τις ενοχές και τις αμαρτίες του παρελθόντος και του παρόντος. Θα δεχθούμε τη θυσία της επιστήμης μας για την επιβίωση εκείνων που εγκαθίδρυσαν την κακιστοκρατία και τη διαφθορά στη χώρα; Θα δεχθούμε να γίνουμε για άλλη μία φορά του άλλοθι των μηχανισμών που έχουν μετατρέψει το δημόσιο χρήμα και το κράτος σε μέσο πολιτικής επιβίωσης;

Χριστιανοί ή Ιησουίτες;

Άκουσα χθες τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη σε εκδήλωση στα Χανιά να μιλά για την οικουμενική εμβέλεια του ελληνικού πολιτισμού και την Ευρώπη που αναζητά τις ρίζες της και το χαμένο ανθρωπισμό της. Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν η φράση του ότι ο Χριστιανισμός είναι δημιουργία των Ελλήνων. "Διαφορετικά θα τον έλεγαν Ιησού και όχι Χριστό" επεσήμανε.

Είναι γνωστό ότι ο Μιχάλης κινείται στο χώρο της Πολιτικής και όχι της Θεολογίας. Νομίζω, όμως, ότι αυτή η λακωνική φράση του συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματική φύση του ιστορικού φαινομένου που ονομάστηκε χριστιανισμός. Και ταυτόχρονα αναδεικνύει ένα άλλο ρόλο για τη σύγχρονη Ελλάδα πέρα από τους θρήνους για "περασμένα μεγαλεία", ιδίως αυτές τις μέρες που όλοι κάνουν "μνημόσυνα" για την 29η Μαίου 1453.