Ήρθε η ώρα για την Ένωση Πληροφορικών και Παραπληροφορικών Ελλάδας

Πολλοί καλοθελητές, εδώ και χρόνια, διαβάλουν την Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας (ΕΠΕ) ότι δήθεν επιδιώκει τη συντεχνιακή τακτοποίηση των μελών της Πληροφορικών εμφορούμενη, δήθεν, από πνεύμα μισαλλοδοξίας έναντι εκείνων που, χωρίς να διαθέτουν πτυχίο Πληροφορικής, έστησαν την Πληροφορική στην Εκπαίδευση, στη Δημόσια Διοίκηση, στον Ιδιωτικό Τομέα κ.λ.π. Αυτή η διαβολή συναντά πολλές φορές την ανασφάλεια όσων βρέθηκαν, με πελατειακές ρυθμίσεις, να υπηρετούν ως καθηγητές Πληροφορικής στην εκπαίδευση, ως δημόσιοι υπάλληλοι σε κλάδους Πληροφορικής του δημοσίου κ.λ.π. Οι διαβάλλοντες τους τρομοκρατούν και τους λένε πως η ΕΠΕ επιδιώκει την εξόντωσή τους.

Οι διαβολές έλαβαν εκρηκτική διάσταση το τελευταίο διάστημα με αφορμή το ζήτημα των απολύσεων εκπαιδευτικών που επίμονα ζητά το κλιμάκιο των δυνάμεων κατοχής (Τρόικα) και μεθοδεύουν οι εγχώριοι συνεργάτες του. Αυτό το γεγονός καθιστά αναγκαία μια στρατηγική αντεπίθεση εκ μέρους των Πληροφορικών για να αποδείξουν έμπρακτα ότι στόχος τους ήταν και παραμένει όχι η εξόντωση των θυμάτων αλλά του πελατειακού κράτους που, σαν άλλη Κίρκη, μεταμορφώνει άξιους επιστήμονες σε επαίτες μιας “πελατειακής αποκατάστασης” αντί να παλεύουν για την επιστημονική τους αξιοπρέπεια, για να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν την επιστήμη που σπούδασαν.

Έχουμε κατ' επανάληψη προτείνει στο παρελθόν την αξιοποίηση όσων βρέθηκαν στους κλάδους Πληροφορικής χωρίς να κατέχουν τα τυπικά προσόντα. Έχουμε προτείνει να αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα που θα φέρει τους άλλους καθηγητικούς και διοικητικούς κλάδους στην Πληροφορική Εποχή. Οι κατέχοντες το κράτος κωφεύουν διότι δεν τους ενδιαφέρει η αξιοποίηση της Πληροφορικής. Ίσως να την αισθάνονται και ως απειλή για το πελατειακό έκτρωμα που δημιούργησαν και τώρα ενισχύουν όχι με την υπόσχεση διορισμού, όπως παλαιότερα, αλλά με την απειλή απολύσεως εκείνων που δεν θα “προσκυνήσουν”.

Ας μπούμε λοιπόν στο θέμα μας μετά το σύντομο αυτό πρόλογο: Πώς θα μπορέσουν να ενωθούν οι Πληροφορικοί με τους Παραπληροφορικούς για να επιτύχουμε το όραμά μας (http://www.epe.org.gr/orama.jsp): Να κινητοποιήσουμε όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας μας και να πορευτούμε μαζί μ' αυτές προς έναν καλύτερο κόσμο για όλους!

Οφείλουμε καταρχήν να εξηγήσουμε τον όρο που προτείνουμε ως θετική περιγραφή του φαινομένου της ενασχόλησης πολλών (καθηγητών άλλων ειδικοτήτων, δημοσίων υπαλλήλων, επιχειρηματιών κ.λ.π.) με τις εφαρμογές της Πληροφορικής: Παραπληροφορική και Παραπληροφορικός. Τον όρο δανειζόμαστε από τον Kαθηγητή Αθανάσιο Τσακαλίδη του Τμήματος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών. Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε σχετικό του άρθρο (http://www.tsakalidis.gr/interviews/writes3.html): “... όσοι ασχολούνται με απλά δευτερογενή προϊόντα και απλές εφαρμογές ανήκουν στη σφαίρα της Παραπληροφορικής και είναι οι απλοί ή προηγμένοι «Χρήστες» των βασικών εργαλείων και προϊόντων που παράγουν με ειδικευμένη γνώση οι «Κτίστες» της Πληροφορικής ...”

Είναι σαφές ότι η ευρεία αξιοποίηση της Πληροφορικής οφείλει να βασιστεί και να διευρύνει τον κύκλο των Παραπληροφορικών μέσα από τη διαρκή εκπαίδευση και υποστήριξη των χρηστών των Πληροφορικών Προϊόντων αποσκοπώντας σε αυτό που λέμε Ψηφιακή Ευχέρεια. Η διάσταση αυτή της Πληροφορικής αφορά όλο τον πληθυσμό. Ξεκινώντας από εκείνους που κατά τεκμήριο διαθέτουν τη γνώση και την εμπειρία να αξιοποιήσουν ουσιαστικά τα Προϊόντα της Πληροφορικής στην Παιδεία, την Παραγωγή, την Επιστήμη, τον Πολιτισμό, παντού!

Απέναντι στους σκαπανείς της Παραπληροφορικής και δεδομένης της ύπαρξης των κύκλων εκείνων που για συγκεκριμένες σκοπιμότητες εξακολουθούν να μας διαβάλουν και να δηλητηριάζουν τις σχέσεις μας με τους Παραπληροφορικούς, οφείλουμε μια έμπρακτη αναγνώριση και στήριξη. Γι' αυτό και προτείνω την ένταξη τους στην Ένωσή μας με παράλληλη τροποποίηση του ονόματός της σε Ένωση Πληροφορικών και Παραπληροφορικών Ελλάδας. Μέσα από τη διάκριση ρόλων, ευθυνών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, μπορούμε και πρέπει να πορευτούμε όλοι μαζί για το καλό της χώρας και του λαού μας. Η πρόταση έρχεται να συναντήσει την προσπάθεια για αλλαγή του Καταστατικού της Ένωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Τη συμπληρώνει και την εμβαθύνει καθιστώντας την Ένωσή μας, μετά την Καταστατική αλλαγή, βασικό συντελεστή για την οικοδόμηση μιας Νέας Ελλάδας υπερβαίνοντας διαιρέσεις που μας καθηλώνουν στην υπανάπτυξη και αφήνουν το λαό μας αφοπλισμένο, βορά των εγχώριων και εξωχώριων ανθρωποφάγων.

Καλώ κάθε συνάδελφο Πληροφορικό και Παραπληροφορικό που θα ήθελε να συμβάλει στην επεξεργασία της πρότασης που προτίθεμαι να καταθέσω στην επόμενη Γενική Συνέλευση της ΕΠΕ να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου στο κινητό 6948044562 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση nektar@ced.tuc.gr για να καθορίσουμε μια πρώτη συνάντηση όπου θα συζητήσουμε τις λεπτομέρειες αυτής της πρωτοβουλίας.

Αρχίζουμ' Επανάσταση με Γλέντι Διαρκείας!

Όσοι στριφογυρίζετε ακόμη στην Αθήνα
και θέλετε το γιατρικό να βρείτε εις την πείνα...

... σας έχω μία πρόταση για γλέντι και αγώνα
πρίχου σας ρίξουνε κι εσάς μέσα στο μαύρο χώμα:

Αμέτε βρείτε στην Ερμού πηγή για διψασμένους
βάλσαμο κι ελιξήριο για λιμοπεινασμένους.

Είναι λυράρης μόνος του που παίζει για τον κόσμο
μυρίζει η καρέκλα του βασιλικό και δυόσμο.

Επαναστάτης του Φωτός, Απόστολος τσ' Αγάπης
είναι και ονομάζεται Γιάννης Καπετανάκης.

Μαζέψτε την παρέα σας, αμέτε να τον βρείτε
πάρετε και καλό κρασί μαζί του να το πιείτε.

Αμέτε να γλεντίσετε, χορέψτε, αφεθείτε
στη μουσική κι αν έχετε λαούτο να κρατείτε.

Ψάχνει μου είπε συντροφιά εκεί στο μετερίζι
γιατί το έργο π' άρχισε, μόνος δεν κουλαντρίζει.

Τον κόσμο θέλει όμορφο να κάνει και ν' ανθίσει
κάθε ψυχή που βρίσκεται σε πόνο και σε θλίψη.

Όσοι γνωρίζουνε χορό, ας πάνε να χορέψουν
κι όσοι λαούτο παίζουνε να τον-ε-συντροφέψουν.

Κι όταν το γλέντι το καλό αρχίσει και φουντώσει
στείλτε μου ένα βίντεο κι ώσπου να ξημερώσει...

... μαζεύω 'γω εθελοντές, και πάω στ' Ακρωτήρι
στο Άγαλμα του Καγιαλέ, δίπλα στο Κοιμητήρι.

Στήνουμε γλέντι δεύτερο, στρατόπεδο μεγάλο
όπως το '97, για έργο πιο μεγάλο.

Στέλνουμε τηλεγράφημα σ' όλη την Οικουμένη
πως σήμανε η Ανάσταση που ο Άνθρωπος προσμένει.

Οι Έλληνες τρελάθηκαν, οι Κρητικοί γλεντούνε
και λένε το "Μολών Λαβέ" σε όσους το τολμούνε.

Αρχίζουμ' Επανάσταση με Γλέντι διαρκείας
μέχρις εσχάτων κύριοι της Χρηματοκρατίας.

Μας θέτε μελοθάνατους, εμείς σας λέμε ΟΧΙ
δεν πιάνεται ο Έλληνας στην χρηματοαπόχη.

Στα σπίτια δεν γυρίζουμε, δουλειές ξεχνάμε όλες
και κάνουμε τις μέρες μας όλες Γιορτές και Σχόλες.

Ζητούμε αποχώρηση άδικων κυβερνώντων
κατάσχουμε κρασί, ρακί, εχόντων κατεχόντων.

Γλεντούμε ως τα έσχατα ώσπου να πείτε "σώνει"
εσείς απού βρισκόσαστε στου κόσμου το τιμόνι.

Να κάνετε σεισάχθεια, σε κράτη και πολίτες
να γίνει επανεκκίνηση, Κύριοι Τραπεζίτες.

Αυτό είναι το αίτημα και η απαίτησή μας
κι αν δεν ικανοποιηθεί, πίνουμε το κρασί μας...

... γλεντούμε τρωγοπίνουμε, ακόμη όσο μπορούμε
το Θάνατο καλύτερα έτσα να υποδεχτούμε.

Κι αν είναι θέλημα Θεού ο Κόσμος να τελειώσει
χορεύουμε, χαιρόμαστε, κι αυτός να μερακλώσει.

Άντες αδέλφια το λοιπόν, κι όπου το βγάλει η βράση
ή που θα φτιάξει η δουλειά ή που θα σιοχαλάσει!

Ζωή σε μας!

Θυμάστε που μας έλεγαν "στη βιομηχανία!
εκεί είναι η θέση σας, και όχι στα σχολεία";

Να που και πάλι γλύφουνε την ίδια καραμέλα
κι αν κάποιοι τους πιστεύετε εγώ δηλώνω "τρέλα".

Είμαι "τρελός" συνάδελφοι και λέω μακριά τους
είναι διαβόλοι, φαίνονται ως και τα κέρατά τους!

Μαχαίρια ακονίζουνε για να μας μακελέψουν
καζάνια παραγγέλνουνε για να μας μαγειρέψουν.

Τα μάτια που δεν βλέπουνε όσα πρέπει να δούνε
σε λίγο θα δακρύζουνε και θα μετανοούνε.

Λόγια πολλά, διαρροές βλέπουμε και θα δούμε
γιατί πρέπει τα πρόβατα ήρεμα να σφαγούνε.

Το σφάγιο ανήσυχο αν είναι ανοστεύει
το κρέας του, και το φαί καλό δεν ξετελεύει.

Το ξέρουν κι ηρεμιστικές ειδήσεις μας ταΐζουν
και μυστικά οι δόλιοι μαχαίρια ακονίζουν.

Οι λάμες σπινθιρίζουνε απάνω στα ακόνια
κι άκουσα πως παράγγειλαν δυο φορτηγά λεμόνια.

Ο Τόμσεν, λέει, παράγγειλε το κρέας λεμονάτο
μισοψημένο, αίματα το πιάτο να 'ν' γεμάτο!

Αυτά θωρώ συνάδελφοι και λέω είναι λάθος
με Χούντα παρομοίωση να γίνεται με πάθος.

Δεν είναι Χούντα το λοιπόν, είναι λεηλασία
όπως εκείνη πού 'γινε με τη Σταυροφορία.

Εμπήκαν πάλι Βάρβαροι στην Πόλη, σφάζουν, καίνε
κι εκείνοι που τους κάλεσαν να έρθουν, μυξοκλαίνε...

... και λεν "διαπραγμάτευση κάνουμε κάθε ώρα
δεχθείτε την απόλυση για να σωθεί η χώρα".

Πρόβατα μπεμπενίζουνε και λένε "ας σφαχτούμε
αν είν' η χώρα να σωθεί χαλάλι να χαθούμε".

Εγώ σας λέω ο "τρελός" πως χάθηκε η χώρα
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΕΙ ΠΕΘΑΝΕ κι ΑΤΑΦΗ είναι τώρα.

Πάει, εβγήκε η Ψυχή, έμεινε το κουφάρι
κι οι Ύαινες μαζεύονται ποια θα το πρωτοπάρει.

Όσοι την αγαπήσανε το πτώμα ας το πάρουν
σωστά να το κηδέψουνε, στον Τάφο να το βάλουν.

Να μη το φαν οι Ύαινες, κι αν ο Θεός φροντίσει
θα 'ρθει η μέρα κι ο καιρός πάλι να τ' Αναστήσει.

Και μέχρι να 'ρθει η στιγμή, για Νέα Παρουσία
καθείς να κάνει ό,τι μπορεί για αυτοπροστασία.

Γιατί αν λείψουν οι καλοί μάστορες πώς θα γίνει
πάλι ταχιά Νέα Αρχή σαν θα ´ρθει η Γαλήνη;

Γι' αυτό το λέω ορθά κοφτά κι ας παρεξηγθούνε
τα λόγια μου διχάστικα, αν ίσως ακουστούνε:

Η ΕΠΕ Πληροφορικούς πρώτα πολλούς ας σώσει
κι ύστερα για υπόλοιπους ό,τι μπορεί ας δώσει.

Φωλίτσα όσοι έχουνε λερώσει μια συγγνώμη
οφείλουν αν Ενότητα φωνάζουνε ακόμη.

Λάθος π' αναγνωρίζεται, σίγουρα συγχωράται
κι όποιος κι αν είν' που το 'κανε, φίλος καλός λογάται.

Όποιος σε άλλους φόρτωμα κάνει τα κρίματά του
είναι δειλός και σίγουρα δεν είναι στα καλά του.

Κι αν ίσως πάλι του δοθεί καινούργια ευκαιρία
τα ίδια και χειρότερα κάνει, ενοχή καμία!

Τα είπα και ξαλάφρωσα σε φόρμα μαντινάδας
ζωή σε μας συνάδελφοι εις μνήμη της Ελλάδας!

16/10/2012 - Εκδήλωση στο Πολυτεχνείο Κρήτης για την Ελληνική ΑΟΖ

Η εκπομπή "Το Πολυτεχνείο στο Ραδιόφωνο" του Ράδιο Μαρτυρία 95,5 διοργανώνει εκδήλωση - συζήτηση με θέμα:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ

ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

Θεσμική, γεωπολιτική και οικονομική διάσταση

Εισηγούνται και απαντούν:

 

Λυγερός Νίκος

Φώσκολος Αντώνιος

 Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του Κτηρίου Επιστημών, στην Πολυτεχνειούπολη, Κουνουπιδιανά την Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012 και ώρα 18:30 

Η μάχη της Παιδείας και η εξημέρωση του Θηρίου...

Τον τελευταίο καιρό, λόγω συγκεκριμένων επαγγελματικών επιλογών, βρίσκομαι να κολυμπώ στα βαθιά νερά των εκπαιδευτικών πληροφοριακών συστημάτων και πώς αυτά μπορούν να αλλάξουν το τοπίο του εκπαιδευτικού συστημάτων αρχής γενομένης από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσης. Διευκρινίζω, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ότι προσεγγίζω την έννοια του πληροφοριακού συστήματος ως συνάρθρωση υλισμικού, λογισμικού και "βιολογισμικού". Τον τελευταίο αυτό όρο επινόησα και ανέφερα σε παλαιότερη ανάρτησή μου, για να περιγράψω τον κοινωνικό χώρο, τους ανθρώπους ως κοινότητα, που η κλασσική ανάλυση συστημάτων βλέπει ως "περιβάλλον" ενός πληροφοριακού συστήματος υιοθετώντας μια τεχνοκρατική προσέγγιση των πραγμάτων.

Ταυτόχρονα με αυτές τις αναζητήσεις λόγω επαγγέλματος, βιώνω και ο ίδιος στο χώρο εργασίας μου και στον περίγυρό μου την οργή της εκπαιδευτικής κοινότητας έναντι εκείνων που κατεδαφίζουν κατακτήσεις γενεών. Πολλές από αυτές θεμελιώθηκαν με την ίδια τη ζωή κάποιων που έπεσαν αγωνιζόμενοι αφήνοντας σε εμάς τους επόμενους ως κληρονομιά και παρακαταθήκη το έργο τους. Ονόματα πολλά, τα περισσότερα τελείως άγνωστα στους πολλούς...

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα φαίνεται να ψυχορραγεί. Ασθένειες σοβαρές δεν διαγνώστηκαν εγκαίρως και μόλυναν ζωτικά του όργανα. Ίσως, μάλιστα, κάποιες από αυτές να οφείλονταν και σε κάποιας μορφής "βιολογικό πόλεμο" από κέντρα που ξέρουν πώς αποδομώντας την παιδεία ενός λαού, μιας κοινωνίας, διαλύεις τον μηχανισμό αναπαραγωγής της και την αποστερείς από το πεδίο διαμόρφωσης νέων μορφών ύπαρξης για την αποτελεσματική προσαρμογή της σε ένα δυναμικό οικοσύστημα. Κι όταν αυτή η κοινωνία έχει αναφορά σε μια παράδοση που θέτει την παιδεία διαχρονικά ως, θα τολμούσα να πω, αυτοσκοπό και πηγή κάθε κοινωνικού νοήματος, τότε τα πράγματα αποκτούν μια άλλη, ιδιαίτερα τραγική διάσταση...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, νομίζω αποκτά άλλο νόημα ο "πόλεμος", όπως αυτός που χρόνια διεξάγει η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας με αντίπαλο το εξαρτημένο πελατειακό κράτος και τους μηχανισμούς αναπαραγωγής του. Διότι αυτός ακριβώς είναι ο αντίπαλος. Όχι τα πρόσωπα που ο αντίπαλος έστρεψε εναντίον μας και τα οποία πλέον αντιλαμβάνονται καθαρά ποιος φταίει και με ποιος τρόπους "διαιρεί για να βασιλεύει"... Και είναι σημαντικό, τούτη την ώρα, να καταλάβουμε ότι δεν πολεμούμε μόνο εμείς (όσοι το κάνουμε γιατί υπάρχουν, και δεν είναι λίγοι, και οι "ρεαλιστές"...). Υπάρχουν και άλλοι. Και στους χώρους εκείνους που υποτίθεται ότι μας υπονομεύουν... Υπάρχουν και αγωνίζονται. Υπάρχουν και ασφυκτιούν βλέποντας τους "συναδέλφους" τους να προτιμούν το "έτοιμο" και το "εύκολο", το "ξένο" ενώ οι ίδιοι πασχίζουν, όπως και οι ρομαντικοί της Πληροφορικής, για ένα καλύτερο σχολείο, ή έστω τη διάσωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία, τη βιολογία, τις ξένες γλώσσες, την ιστορία, τη γλώσσα μας...

Ο αντίπαλος, το πελατειακό κράτος, οι αλλοδαποί προστάτες, δανειστές και εντολείς του, οι ημεδαποί αξιωματούχοι του (πάντα αναλώσιμοι) και ο συρφετός των τυμβωρύχων που σκυλεύουν τα "μνήματα", οργανώνουν, το βλέπουμε όλοι καθαρά, την τελική αναμέτρηση. Τη "μάχη όλων των μαχών". Και επιλέγουν συνειδητά και μελετημένα να δώσουν αυτή τη μάχη στο πεδίο της οικονομίας. Επιστρατεύοντας όλα τα μέσα που διαθέτουν. Τον κατά "ξηρά" (πολιτική), "θάλασσα" (δικαιοσύνη), "αέρα" (ΜΜΕ) και "διάστημα" (στο πεδίο των εννοιών, των λέξεων) στρατό τους που χρόνια συντηρούν με δικά μας έξοδα, χωρίς εμείς να το συνειδητοποιούμε...

Σας καλώ να δούμε υπ' αυτό το πρίσμα τον αγώνα που χρόνια τώρα διεξάγει ο κλάδος μας, η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας.  Ο αγώνας μας αρθρώνεται σε θεματικές "εκστρατείες" ανάλογα με τις ανάγκες της συγκυρίας, την διαθεσιμότητα "εθελοντών" κ.λ.π. Σε κάθε "εκστρατεία" δίνονται πολλές "μάχες", άλλες χάνονται άλλες κερδίζονται. Άλλες στην "ξηρά", άλλες στη "θάλασσα", άλλες στον "αέρα" άλλες στο "διάστημα".

Η πρώτη και κρισιμότερη "εκστρατεία" είναι αναμφίβολα η "εκστρατεία της εκπαίδευσης". Στο ξεκίνημά της, ένας καλός συνάδελφος την αποκάλεσε pcστρατο. Τότε, δεν είχα συνειδητοποιήσει το νόημα αυτής της λέξης... Η "εκστρατεία της εκπαίδευσης" είναι ακόμη σε εξέλιξη. Αν κάποιος επιθυμεί να ενημερωθεί σύντομα γι' αυτήν μπορεί να δει μια ευσύνοπτη και σχετικά πρόσφατη "ανταπόκριση" από το μέτωπο. Εκεί θα δει αυτά που γράφονται  παραπάνω: Τις μάχες σε "ξηρά", "θάλασσα", "αέρα" και "διάστημα", τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις αναδιπλώσεις του αντίπαλου, τις κινήσεις του σώματος των "εθελοντών" άλλοτε για να "κυκλώσουν" τον αντίπαλο, άλλοτε για να αποφύγουν "ενέδρες" κ.λ.π. κ.λ.π. Ο στόχος της "εκστρατείας" είναι σαφής, όσον κι αν κάποιοι προσπαθούν να τον αλλοιώσουν: Η διασφάλιση υψηλού επιπέδου Πληροφορικής Παιδείας στην νέα γενιά της χώρας.

Όμως, άνοιξα πολλές παρενθέσεις και πρέπει σιγά σιγά να καταλήγω. Αν η παιδεία είναι το κορυφαίο για το λαό μας επίτευγμα μιας κοινωνίας και ο τρόπος που αυτή η κοινωνία υπάρχει και εξελίσσεται, αν εκεί βρίσκονται οι μεγάλες επιτυχίες του ελληνισμού διαχρονικά, τότε προς τα εκεί οφείλουμε να κινηθούμε, όσοι δεν καταθέτουμε τα όπλα. Όσοι δεν συνθηκολογούμε με το Θηρίο. Όσοι συνειδητοποιούμε ότι ο Ξένιος Δίας δεν κατακεραύνωνε τον ξένο αλλά τον αφιλόξενο. Όσοι γνωρίζουμε ότι Έλληνας και Βάρβαρος δεν είναι ανθρώπινες ράτσες αλλά δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι τρόποι νοηματοδότησης του βίου. Ο πρώτος δημιουργεί Πολιτισμό και κάνει το "ζώο" Άνθρωπο. Ο δεύτερος κάνει το "ζώο" αιμοβόρο θηρίο...

Σήμερα η βαρβαρότητα δεν διστάζει να ενδυθεί την "Ελληνική χλαμύδα". Δεν αναφέρομαι μόνο σε ένα πεδίο σφετερισμού της ελληνικότητας. Αναφέρομαι σε πολλά. Υπάρχει ένα πολύ Ελληνικό ποίημα γι' αυτό που θέλω να πω:

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο ποιητής είναι Έλληνας ή Βάρβαρος "με χλαμύδα". Το ποίημα το αντιλαμβάνομαι απολύτως Ελληνικό. Αυτό κρατώ. Δεν ξέρω και για εκείνον που ανέβασε το video αν υποκρίνεται... Το ψευδώνυμό του με προβληματίζει. Την πράξη την καλοσωρίζω και τον ευχαριστώ.

Είμαι βέβαιος πως οι Έλληνες όπου γης μπορούμε και σίγουρα θα βρούμε τον τρόπο να δώσουμε τη μάχη εκεί που μόνο νίκες έχουμε μέχρι σήμερα σημειώσει. Στο πεδίο της Παιδείας. Εκεί θα βρούμε κι εμείς οι Πληροφορικοί την έμπνευση και το κλειδί για να προασπίσουμε το δικό μας "κάστρο", την Πληροφορική. Ένα κάστρο με πολλές επάλξεις και έναν ισχυρό προμαχώνα: την Πληροφορική Παιδεία! Ας κρατήσουμε με σθένος όλοι και όταν δοθεί το σύνθημα, θα έρθει κι εκείνη η ώρα, να κάνουμε την μεγάλη έφοδο με στόχο όχι να αφανίσουμε το Θηρίο. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και έργο Βαρβάρων... Ο στόχος μας είναι να το εξημερώσουμε και να θέσουμε τις δυνάμεις του στην υπηρεσία της Ζωής, όχι του Θανάτου.

Μπορούμε να τα καταφέρουμε; Πώς;

Δεν ξέρω. Δεν είμαι καν σε θέση να φανταστώ ποιος θα προτείνει την αποτελεσματική λύση αυτού του γρίφου. Αυτό που ξέρω είναι σε αυτό το "παιχνίδι ζωής και θανάτου", κάθε παίχτης ξεκινά από την "προσωπική του πίστα" ασκούμενος στην προσωπική του "εξημέρωση" με την πολύτιμη βοήθεια φίλων, συντρόφων, οικογένειας καθώς κι εκείνοι ασκούνται παράλληλα. Συχνά-πυκνά, ως αποτέλεσμα αυτών των επιμέρους "ασκήσεων", εμφανίζονται αξιόλογοι "παίχτες" που οργανώνουν καλύτερα τη δράση στο "κυρίως παιχνίδι" και πιστεύω ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να τους διακρίνει κανείς γύρω του και να ενωθεί μαζί τους. Όποιος ψάχνει βρίσκει... Το τι θα κάνει με τους συμπαίχτες του και το αν τελικά θα επιτευχθεί ο κοινός στόχος όλων των επί μέρους ομάδων, μικρών και μεγάλων, είναι αδύνατον να προβλεφθούν λόγω της ίδιας της φύσης του παιχνιδιού. Το τι θα συμβεί αν χάσουμε, είναι δυστυχώς τελείως καθαρό για όλους... Η ιστορία διδάσκει, πάντως, ότι σε όλες τις ανάλογης ιστορικής σημασίας αναμετρήσεις, το Θηρίο αναδιπλώθηκε, δεν εξημερώθηκε. Και επανήλθε κάποια στιγμή, όπως και τώρα. Τι θα συμβεί αυτή τη φορά; Θα τα καταφέρουμε ή θα αφήσουμε τα δύσκολα για κάποια επόμενη γενιά; Η διαίσθησή μου μού λέει ότι αυτή τη φορά μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα. Ειδικά εμείς οι Πληροφορικοί το ψυλλιαζόμασταν από καιρό...

Καλή Δύναμη σε όλες και όλους για τη νέα σχολική χρόνια!

Η κρυφή ζωή των κομπιουτεράδων

Βρήκα πρόσφατα ένα μικρό διήγημα γραμμένο το 1996, τότε που οι Πληροφορικοί είχαν βγει στους δρόμους για το αυτονόητο, γραμμένο από το χέρι του συναδέλφου Δημήτρη Κοτζίνου. Πάνε 15 χρόνια από τότε και το διήγημα αυτό διατηρεί στο ακέραιο την επικαιρότητά του:

Ένα μεγάλο άσπρο γραφείο. Δευτέρα πρωί, με άπειρα μηχανήματα να σφυρίζουν. “Η ζωή δεν είναι δίκαιη”, σου το 'χαν πει μικρός αλλά δεν τους πίστευες. Άλλωστε αν είχε γίνει κανένα λάθος μπορούσες πάντα να κάνεις debugging!
Και έτσι ξεκίνησες. Στην πρώτη δουλειά έπαιρνες λίγα αλλά έμεινες λέει γιατί ήταν καλά τα μηχανήματα και ήσουν στην πρώτη γραμμή της τεχνολογίας. Έμενες πάντα και όταν έφευγαν οι άλλοι, χαιρετούσες το φύλακα όταν περνούσε να κλειδώσει, ήταν και ο μόνος που σε ήξερε με τ' όνομά σου σε αυτή την εταιρία ή μήπως σε αυτή τη χώρα; Όταν η εταιρία έκλεισε, το αφεντικό σε κάλεσε στο γραφείο του και σου είπε πως οι δουλειές δεν πήγαν καλά και πως έπρεπε να σταματήσει και πως μόλις ξαναστρώναν τα πράγματα σε είχε πρώτο στη λίστα για να σε ξαναπάρει. Μόνο το κεφάλι κούνησες καταφατικά. “Κάποιος δεν έκανε σωστή δουλειά” σκέφτηκες, “και ακόμα χειρότερη έκανε αυτός που έκανε το debugging. Μα δεν υπάρχουν εργαλεία για αυτή τη δουλειά;” Η επόμενη σκέψη ήταν φυσικά για τους “φίλους”. “Μα τι θα γίνουν τόσα καλά μηχανήματα;”...
Στη δεύτερη δουλειά πάνω κάτω τα ίδια. Ξαφνικά κάποιος σε έβγαλε χωρίς λόγο από τον κόσμο σου. Πάνω που είχες φάει ένα μήνα για να στήσεις “σωστά” το περιβάλλον των X-Windows, πάνω που είχες βρει τον σωστό window manager σε ένα περίεργο site στην Αυστραλία, πάνω που είχες πει ότι όσα έμαθες στο πανεπιστήμιο τόσα χρόνια ήταν επιτέλους χρήσιμα, πάνω που... ήρθε τελικά το μήνυμα. “Σήμερα είναι η τελευταία σας μέρα στη δουλειά”. Τουλάχιστον είχε έρθει με e-mail, το μάθανε όλοι τώρα. Εσύ το είχες στήσει άλλωστε στην εταιρία, ήταν και αυτό μια μορφή επιβράβευσης για την καλή σου δουλειά. “Αυτός ο κόσμος χρειάζεται πολύ debugging για να γίνει ανθρώπινος”, σκέφτηκες.
Ευτυχώς οι δικοί σου είχαν τη λύση. “Να διοριστείς καθηγητής” σου είπαν. Εσύ, ένας άνθρωπος της τεχνολογίας και του δικτύου να κάνεις μαθήματα σε παιδάκια; Δε σου φάνηκε και πολύ καλό στην αρχή. Μια ζωή χωρίς να γράφεις κώδικα, χωρίς bugs και compilers. Τόσα χρόνια στη σχολή αυτό στο λέγανε σα βρισιά, σαν κάτι μακριά από σένα. Τελικά πείστηκες. Είπες “θα το κάνω” και πήγες να καταθέσεις τα χαρτιά σου (“ουφ, ποτέ θα μηχανοργανωθεί και το δημόσιο!”, είπες μόλις μπήκες εκεί μέσα με έναν τόνο χαρτούρα στο χέρι!). Μόνο και μόνο για να μάθεις πως τελικά δεν μπορείς να διοριστείς. Πως για να διδάξεις πληροφορική πρέπει να είσαι... θεολόγος. “Πάλι bug στο σύστημα σκέφτηκες! Μα ας γίνει κάτι, ας αγοράσει το κράτος ένα debugger! Δεν είναι δα και τόσο ακριβοί!” Απογοήτευση και κει...
Πέρασε λίγος καιρός. Ξαναθυμήθηκες την πρώτη σου δουλειά, τα καλά μηχανήματα. Ένα βράδυ που δεν είχες τι να κάνεις (περίεργο πράγμα, από τότε που έμεινες χωρίς δουλειά ποτέ δεν είχες τι να κάνεις τα βράδια) είπες “δεν περνάω κι από κει!”. Ο φύλακας ήταν ο ίδιος και φυσικά σε θυμόταν. Τα είπατε λίγο, έμαθες πως τα αφεντικά της εταιρίας την είχαν κοπανήσει για έξω και πως τα μηχανήματα ήταν ακόμα στα γραφεία. “Ν’ ανέβω;” ρώτησες. Ο φίλος σου δεν είπε όχι. Όλα ήταν σχεδόν όπως τ' άφησες. Λίγο πιο όμορφα μόνο γιατί λείπαν οι άνθρωποι. Κάθησες στο μηχάνημά σου. Ο κωδικός ο ίδιος. Χαμογέλασες, “να ήξεραν και από ασφάλεια” σκέφτηκες. Πολλά μηχανήματα, όλα δικά σου.
Τα επόμενα βράδια πάλι εκεί. Ο φύλακας παρέα ήθελε, εσύ όχι. Εσύ ήθελες να φτιάξεις έναν άλλο κόσμο. Και ένα βράδυ τον ξεκίνησες. Η μοντελοποίηση δεν ήταν δύσκολη. Είχες δει πολλά ήδη. Μπορούσες να αναπαραγάγεις εύκολα όλα όσα είχες δει. Χαμογέλασες, “θα φτιάξω κι ένα κράτος-debugger”, σκέφτηκες. “Να δεις για πότε θα διοριστώ!”. Εκείνο το βράδυ όμως δεν τα κατάφερες, ακόμα και στον φτιαχτό σου κόσμο δεν γινόταν.
“Μα τι κάνω λάθος;” αναρωτήθηκες. Ο φύλακας είχε τη λύση. “Έβαλες το λύκο να φυλάει τα πρόβατα” γκρίνιαξε. “Άκου το κράτος να διορθώνει!! Μα αυτό τα έκανε έτσι! Μα που ζεις;” Έλα ντε, που ζούσες. “Τίποτα”, είπες, “εγώ θα διορθώνω από δω και πέρα. Θα βάλω τον εαυτό μου μέσα βαθιά στον κόσμο που έφτιαξα και θα κάνω μόνος μου το debugging!”
Ο φύλακας όταν έφυγε το πρωί δεν κατάφερε να σε ξεκολλήσει. Σε λίγο μαθεύτηκε πως ο κόσμος που είχες φτιάξει είχε μια ελπίδα παραπάνω από τον άλλο. Κι άλλοι απογοητευμένοι σαν και σένα μαζεύονταν εκεί τα βράδια. Εσύ είχες αναλάβει το debugging του κόσμου και οι άλλοι απλά έβαζαν τον εαυτό τους. Και έτσι ξεκίνησε... Τι; Μα η κρυφή ζωή των κομπιουτεράδων φυσικά...

Έρχου και ίδε!

Πρόσφατα, σε μια ηλεκτρονική συζήτηση, διατυπώθηκε η καχυποψία συναδέλφων εναντίον της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας (ΕΠΕ) και γενικότερα "συλλογικών φορέων" εκπροσώπησης των Πληροφορικών.

Είναι απολύτως δικαιολογημένη η καχυποψία έναντι των συλλογικών φορέων εν γένει. Τα ενεργά μας μέλη, όμως, γνωρίζουν ότι η ΕΠΕ αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα του εξωνημένου συνδικαλισμού.

Δεν αντιδικούμε με όσους δεν μας γνωρίζουν και αρνούνται να πιστέψουν ότι μπορεί να αποτελούμε εξαίρεση. Πολύ καλά κάνουν και μας αμφισβητούν γιατί όταν δεν γνωρίζουμε κάτι το πιθανότερο είναι να έχει το χαρακτήρα που προσδιορίζει ο γενικός κανόνας.

Τονίζουμε ότι η απόφασή μας να ιδρύσουμε την ΕΠΕ και να αφιερώσουμε όσες δυνάμεις διαθέτουμε σε αυτήν, ξεκίνησε από τις ίδιες διαπιστώσεις. Εφόσον η κριτική ασκείται ειλικρινώς, αργά η γρήγορα θα συναντηθούμε σε κοινούς αγώνες με τους ασκούντες την κριτική...